TO PC MOU EINAI XALASMENO...
ENTELOS KAPUTT LEMEEEEEEE!!!!!!!
SE LIGES MERES ERXETAI TO KAINOURGIO KAI TOTE TA MATA-KSANALEME!!!!!!
MEXRI TOTE SAS EYXOMAI
XAROUMENA KI EYTYXISMENA XRISTOUGENNA!
FILIA!!!
17/12/2009
29/11/2009
Ξέβρασμα...
Εδώ και δύο βδομάδες τώρα και παρόλο που έφτασα το ύψιστο σημείο βρασμού δεν λέει να εξατμιστεί το αιμοβόρο μου και να βρω την ηρεμία μου. Βέβαια ορισμένες εξελίξεις μου έδωσαν ελπίδες για καλυτέρευση αλλά αυτό που εξακολουθεί να με βγάζει έξω από τα ρούχα μου είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Κι αυτό γιατί παρόλο που πήρα πολλές φορές την απόφαση να γίνω γαϊδούρι και να γράφω όλους όσους μου την δίνουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι, δεν μπόρεσα ποτέ να το τηρήσω.
Ισως τελικά δεν είμαι τόσο σκληρόπετση όσο νόμιζα ή έλπιζα ότι είμαι και αφήνω κάθε κακοήθεια να γεμίζει με στεναχώρια και τον τελευταίο πόρο της καρδιάς μου. Ή ίσως είμαι πολύ ειλικρινής γιά να πάρω την πίσω πόρτα όπως κάνουνε οι άλλοι και προτιμώ ως συντομότερο δρόμο την ευθεία με όλα της τα εμπόδια και τις συνέπειες.
Ακόμα, τρομάζω με μένα την ίδια όταν αισθάνομαι να με κατακλύζει ένα τόσο φοβερό κι απροσπέραστο μίσος γιά κάποιον και το απολαμβάνω κιόλας.
Δεν ξέρω αν θέλω καν να απελευθερωθώ από αυτό το μίσος... Αισθάνομαι ότι εγώ θα είμαι πάλι το κορόιδο αν τα σβήσω όλα και ξεκινήσω από την αρχή δίνοντας ακόμα μιά ευκαιρία σ΄αυτόν τον κάποιον...
Οχι, δεν θέλω! Αρνούμαι αυτή την φορά να δώσω τόπο στην οργή και επικαλούμαι το δικαίωμα να είμαι άνθρωπος και να έχω πάθη και ελαττώματα. Και μάλιστα κάνω χρήση της ελευθερίας του λόγου και της ιδιοκτησίας αυτού του μπλογκ και φωνάζω όσο πιό δυνατά μπορώ
Γιά την ώρα όμως αρκετά κλείστηκα στον εαυτό μου, αρκετά απέφυγα την επαφή με το ίντερνετ για να μην αναγκαστώ να διαβάζω τα απαίσια και συκοφαντικά μέηλ του, αρκετά έμεινα μακριά από την αγαπημένη μου μπλογκόσφαιρα και όλους εσάς που προσπαθήσατε να μου δώσετε κουράγιο.
Καιρός να ξυπνήσει ο Φοίνικας μέσα μου και ν΄αρχίσω πάλι να ζω...
Αλλωστε σήμερα έχουμε το 1. Advent και η φλόγα του κεριού με γεμίζει με την γλυκειά προσμονή των Χριστουγέννων που τόσο αγαπώ!
Σας ευχαριστώ για την ζεστή παρουσία σας... Επέστρεψα και σας έρχομαι για επίσκεψη!
Φιλιά!!!
Ισως τελικά δεν είμαι τόσο σκληρόπετση όσο νόμιζα ή έλπιζα ότι είμαι και αφήνω κάθε κακοήθεια να γεμίζει με στεναχώρια και τον τελευταίο πόρο της καρδιάς μου. Ή ίσως είμαι πολύ ειλικρινής γιά να πάρω την πίσω πόρτα όπως κάνουνε οι άλλοι και προτιμώ ως συντομότερο δρόμο την ευθεία με όλα της τα εμπόδια και τις συνέπειες.
Ακόμα, τρομάζω με μένα την ίδια όταν αισθάνομαι να με κατακλύζει ένα τόσο φοβερό κι απροσπέραστο μίσος γιά κάποιον και το απολαμβάνω κιόλας.
Δεν ξέρω αν θέλω καν να απελευθερωθώ από αυτό το μίσος... Αισθάνομαι ότι εγώ θα είμαι πάλι το κορόιδο αν τα σβήσω όλα και ξεκινήσω από την αρχή δίνοντας ακόμα μιά ευκαιρία σ΄αυτόν τον κάποιον...
Οχι, δεν θέλω! Αρνούμαι αυτή την φορά να δώσω τόπο στην οργή και επικαλούμαι το δικαίωμα να είμαι άνθρωπος και να έχω πάθη και ελαττώματα. Και μάλιστα κάνω χρήση της ελευθερίας του λόγου και της ιδιοκτησίας αυτού του μπλογκ και φωνάζω όσο πιό δυνατά μπορώ
ΣΕ ΜΙΣΩ ΡΕ ΑΛΗΤΗ ΚΑΙ ΖΩ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΝΑ ΓΚΡΕΜΟΤΣΑΚΙΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΗ ΚΛΩΤΣΙΑ!!!!
Γιά την ώρα όμως αρκετά κλείστηκα στον εαυτό μου, αρκετά απέφυγα την επαφή με το ίντερνετ για να μην αναγκαστώ να διαβάζω τα απαίσια και συκοφαντικά μέηλ του, αρκετά έμεινα μακριά από την αγαπημένη μου μπλογκόσφαιρα και όλους εσάς που προσπαθήσατε να μου δώσετε κουράγιο.
Καιρός να ξυπνήσει ο Φοίνικας μέσα μου και ν΄αρχίσω πάλι να ζω...
Αλλωστε σήμερα έχουμε το 1. Advent και η φλόγα του κεριού με γεμίζει με την γλυκειά προσμονή των Χριστουγέννων που τόσο αγαπώ!
Σας ευχαριστώ για την ζεστή παρουσία σας... Επέστρεψα και σας έρχομαι για επίσκεψη!
Φιλιά!!!
14/11/2009
Βράζω
Στο κεφάλι μου έχουν ανάψει εκατομμύρια λαμπάκια, από το στόμα μου θέλουν να βγουν μόνο βρισίδια που όμοιά τους δεν έχετε ξανακούσει, βράζω από θυμό τόσο που φτάνω στα όρια της αυτοεξάτμισης, στο μυαλό μου υπάρχουν μόνο δολοφονικά σχέδια που ξεπερνούν σε σαδισμό και αλλοφροσύνη και το πιό αρρωστημένο έργο τρόμου, η διάθεσή μου δεν έχει πάρει απλώς τον κατήφορο έχει πιάσει υπόγειο και συνεχίζει να πέφτει,...
Παντελής απουσία από λόγια και αισθήματα καλοσύνης κι ευγένειας με κρατάνε μακριά από την μπλογκόσφαιρα και καλά κάνουνε δηλαδή γιατί θα τρομάζατε άμα βλέπατε αυτήν την στιγμή την κόλαση που βράζει μέσα μου.
Θα επιστρέψω όταν θα μου έχει φύγει το αιμοβόρο μου ή θα σας στείλω την διεύθυνση της φυλακής ή του τρελλοκομείου που θα είμαι κλεισμένη για να μου στέλνετε τσιγάρα....
...και όχι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να μου πει κανείς να κόψω το τσιγάρο!
Παντελής απουσία από λόγια και αισθήματα καλοσύνης κι ευγένειας με κρατάνε μακριά από την μπλογκόσφαιρα και καλά κάνουνε δηλαδή γιατί θα τρομάζατε άμα βλέπατε αυτήν την στιγμή την κόλαση που βράζει μέσα μου.
Θα επιστρέψω όταν θα μου έχει φύγει το αιμοβόρο μου ή θα σας στείλω την διεύθυνση της φυλακής ή του τρελλοκομείου που θα είμαι κλεισμένη για να μου στέλνετε τσιγάρα....
...και όχι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να μου πει κανείς να κόψω το τσιγάρο!
08/11/2009
Γιορτάζω;;;;;;;!!!!!!!
Χμμμμμμ! Βρίσκομαι σε δίλημμα... Να πω την αλήθεια ή να το βουλώσω και να χαρώ την στιγμή.... Αλλωστε την δικαιούμαι αυτή την χαρά νομίζω...Εστω και μιά στιγμή...κι ας μην είναι τόσο ρεαλιστική...
Δεν συνεχίζω γιατί τραβάει αλλού το ποστ από εκεί που θέλω να το πάω! Απλώς αναρρωτήθηκα που σήμερα στα σχόλιά μου βρήκα ευχές από τις φιλενάδες μου (νάστε καλά κορίτσια, σας ευχαριστώ πολύ!) και σκέφτηκα να τις αρπάξω και να φύγω χωρίς να πω ότι....στην ουσία δεν έχω ονομαστική γιορτή, αλλά είμαι πολύ τίμιο άτομο για να το κάνω αυτό!
Και λέω στην ουσία γιατί ναι μεν σήμερα γιορτάζουν η Σταματία, Ματίνα, Μάτα κλπ αλλά το δικό μου πραγματικό όνομα εκ του οποίου βγαίνει το συντομευμένο ψευδώνυμο "Μάτα" δεν έχει μέρα γιορτής. Η γιαγιούλα μου που μου το χάρισε καταγόταν από την Μικρασία και το όνομα της δεν έχει χριστιανικές ρίζες... Που σημαίνει δηλαδή πως καμμία γυναίκα με το όνομά μου δεν αγίασε!!!!! Τώρα αν κρίνω από μένα δικαίως δηλαδή!
Πάντως ο καήμος μου ήταν πάντα μεγάλος που δεν είχα γιορτή για να πάρω κι εγώ δώρα όπως οι περισσότεροι, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα πως ένα όχι και τόσο συνηθισμένο όνομα είναι από μόνο του δώρο και τραβάει το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε γιορτή!
Αλλά επειδή δεν μου αρέσει να αφήνω τέτοιες ευκαιρίες να πηγαίνουν χαμένες, κηρύσσω αυτή την μέρα σαν ονομαστική εορτή του ψευδώνυμού μου και περιμένω να μου ευχηθείτε ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ!!!! Ετσι δηλαδή για να βγάλω το άχτι μου γιά τόσα χρόνια... αγιορτασίας!!!!
Και επειδή σωστή γιορτή χωρίς φαγοπότι δεν γίνεται, κερνάω ...
Και για να μην ξεχνιόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ στην αγαπημένη μου φιλενάδα Dreamer Angel και σε όλες τις Αγγελικούλες, Μιχάληδες κλπ εντός και εκτός διαδικτύου!
Δεν συνεχίζω γιατί τραβάει αλλού το ποστ από εκεί που θέλω να το πάω! Απλώς αναρρωτήθηκα που σήμερα στα σχόλιά μου βρήκα ευχές από τις φιλενάδες μου (νάστε καλά κορίτσια, σας ευχαριστώ πολύ!) και σκέφτηκα να τις αρπάξω και να φύγω χωρίς να πω ότι....στην ουσία δεν έχω ονομαστική γιορτή, αλλά είμαι πολύ τίμιο άτομο για να το κάνω αυτό!
Και λέω στην ουσία γιατί ναι μεν σήμερα γιορτάζουν η Σταματία, Ματίνα, Μάτα κλπ αλλά το δικό μου πραγματικό όνομα εκ του οποίου βγαίνει το συντομευμένο ψευδώνυμο "Μάτα" δεν έχει μέρα γιορτής. Η γιαγιούλα μου που μου το χάρισε καταγόταν από την Μικρασία και το όνομα της δεν έχει χριστιανικές ρίζες... Που σημαίνει δηλαδή πως καμμία γυναίκα με το όνομά μου δεν αγίασε!!!!! Τώρα αν κρίνω από μένα δικαίως δηλαδή!
Πάντως ο καήμος μου ήταν πάντα μεγάλος που δεν είχα γιορτή για να πάρω κι εγώ δώρα όπως οι περισσότεροι, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα πως ένα όχι και τόσο συνηθισμένο όνομα είναι από μόνο του δώρο και τραβάει το ενδιαφέρον περισσότερο από κάθε γιορτή!
Αλλά επειδή δεν μου αρέσει να αφήνω τέτοιες ευκαιρίες να πηγαίνουν χαμένες, κηρύσσω αυτή την μέρα σαν ονομαστική εορτή του ψευδώνυμού μου και περιμένω να μου ευχηθείτε ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ!!!! Ετσι δηλαδή για να βγάλω το άχτι μου γιά τόσα χρόνια... αγιορτασίας!!!!
Και επειδή σωστή γιορτή χωρίς φαγοπότι δεν γίνεται, κερνάω ...
...την αγαπημένη μου ρετσίνα
...νοστιμότατους μεζέδες....
...και το αγαπημένο μου γλυκό κεράσι....
Και για να μην ξεχνιόμαστε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ στην αγαπημένη μου φιλενάδα Dreamer Angel και σε όλες τις Αγγελικούλες, Μιχάληδες κλπ εντός και εκτός διαδικτύου!
Φιλάκια...η Αγία Μάτα σας!!!!!
02/11/2009
Της Halloween το κάγκελο!
Υπάρχει μία μέρα ή καλύτερα νύχτα τον χρόνο που νομίζω ότι ζω σε λάθος χώρα και τα παίρνω γερά στο κρανίο. Αλλά δεν ζω στην Αμερική γμτ μου, γιατί λοιπόν μου τα ζαλίζετε κάθε χρόνο στις 31 Οκτωβρίου με Halloween και όλες τις παπαριές που φέρνει μαζί της;
Γεμίζει ο τόπος σφαγμένες κολοκύθες που αντί να γίνονται πεντανόστιμη σουπίτσα ή γλυκό του κουταλιού στολίζουν τους κήπους των ανισσόροπων που εδώ δεν ξέρουν καν γιατί γιορτάζουμε το Πάσχα τους έπιασε κόψιμο να γιορτάσουν και Halloween που δεν ξέρουν ούτε πως γράφεται η λέξη. Ασε δε τα φαντασματάκια και τις μαγισούλες που κρεμάνε στα παράθυρα χωρίς να καταλάβουν ότι αυτοί οι ίδιοι έχουν καβαλήσει το σκουπόξυλο.
Πριν από τρία χρόνια περίπου χτύπησε για πρώτη φορά το κουδούνι μου αυτή την μέρα και ένα τσούρμο μασκαρεμένα παιδιά μου κράτησαν αυθάδικα μιά σακούλα κάτω από την μύτη και με μιά κραυγή "Süßes oder saures" (δηλαδή ή μας δίνεις γλυκό ή σου δίνουμε ξινό) με αιφνιδίασαν. Τώρα αν νομίζετε ότι πήραν γλυκό γελαστήκατε...αλλά ούτε εγώ πήρα ξινό γιατί θα τους έπαιρνε ο διάολος τις κολοκύθες που λυντσάρουν όλοι σαν λυσσασμένοι αυτές τις μέρες.
"Δεν μου λέτε παιδάκια, γιατί γιορτάζετε Halloween; " τους ρώτησα και κοιτάχθηκαν μεταξύ τους σαν να έβλεπαν τον δράκουλα να χορεύει ζεμπεκιά ανασηκώνοντας ταυτόχρονα τους ώμους σε ένδειξη άγνοιας. "Ε άμα δεν ξέρετε άντε μιά βόλτα στην Αμερική να το μάθετε και μετά να έρθετε..." και τους βρόντηξα την πόρτα κατάμουτρα. Ναι ρε, είμαι κακίστρω και μ΄αρέσει!
Παιδιά ξεπαιδιά με έπρηξαν έκείνη την μέρα αλλά έπαιρναν όλα την ίδια απάντηση με την προειδοποίηση να μην τολμήσουν να μου διακοσμήσουν την πόρτα με οδοντόκρεμες, μουστάρδες και λοιπά όπως συνηθως κάνουν τα τέρατα άμα δεν πάρουν τίποτα γιατί το χωριό είναι μικρό και νυχτώνει και γρήγορα...
Τα δικά μου παιδιά μετά φωνών και διαμαρτυριών έμεινα στο σπίτι..
Την επόμενη χρονιά όμως το κακό χειροτέρεψε και τα πουλάκια μου δεν κρατιόταν με τίποτα. Τεσπα σκέφτηκα, ας πάει στα κομμάτια θα το παίξω κι εγώ το παιχνίδι. Και αφού τα δικά μου παιδιά γύριζαν από πόρτα σε πόρτα εγώ δεν μπορούσα να διώχνω τα παιδιά που χτυπούσαν την δική μου. Αλλά δεν μπορούσα και να το χωνέψω που αναγκαζόμουνα να πάρω μέρος σε ένα αμερικάνικο έθιμο και να θυσιάσω την απογευματινή ησυχία μου χωρίς αντίσταση.
Ετσι λοιπόν με το σκοτεινό και αρρωστημένο μυαλό μου -φταίνε τα έργα τρόμου που βλέπω- αποφάσισα μαζί με το γλυκό να δίνω και λίγο ξινό στα τσογλανάκια που μου έφεραν τον Τζέησον στο σπίτι μου με το έτσι το θέλω...
Φόρεσα λοιπόν την πιό αποκρουστική και τρομαχτική μάσκα που βρήκα και άνοιγα την πόρτα βγάζοντας απότομα το κεφάλι μου και ουρλιάζοντας σαν λυκάνθρωπος....χχαχαχαχαχαχαχ! Που να ήσασταν από καμμιά μεριά να βλέπετε τα τέρατακια να φεύγουν σαν κυνηγημένα ή να ουρλιάζουν από την τρομάρα τους! Υποθέτω ότι ορισμένα γύρισαν σπίτι με βρεγμένα βρακάκια και την από την τρομάρα δεν την γλύτωσε ούτε ο γιός μου και η κόρη μου που ήρθαν με τους φίλους τους για να φάνε τις σοκολάτες της μαμάς! Οχι που θα έδινα εγώ σοκολάτες χωρίς μάχη! Μολών λαβέ παιδάκια και του χρόνου άμα έρθετε θα σας περιμένουν χειρότερα!
Φέτος εμείς δεν είμασταν στο σπίτι και ο γιός μου (που από τότε του έφυγε η όρεξη γιά süßes oder saures) έκλεισε το κουδούνι και τα φώτα να μην τον ενοχλούν...
Δεν μπορώ να καταλάβω την μανία των ανθρώπων να υιοθετούν ό,τι ξένο και να υποχρεώνουν και τους άλλους να παίξουν αυτό το ηλίθιο παιχνίδι.Δεν μπορώ να καταλάβω αυτές τις μανάδες που μασκαρεύονται και οι ίδιες και γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα μαζί με τα παιδιά και σε κοιτάνε με στραβό μάτι αν κάνεις πως αντιστέκεσαι. Και αφού το κάνεις που το κάνεις κάνε τουλάχιστον τον κόπο να μάθεις το πως και το γιατί έτσι για να πεις πως μορφώθηκες λίγο και πως έμαθες και κάτι παραπάνω εκτός από την λέξη Halloween και την φράση süßes oder saures...
Α ρε Τζέησον που σας χρειάζεται... Πάντως προειδοποιώ τους πάντες, γιατί το κακό μεγαλώνει κάθε χρόνο πως, για να πάρετε από μένα γλυκά θα πείτε τον δεσπότη Παναγιώτη και θα αρχίζω να εφαρμόζω τεχνικές αλά Φρέντυ Κρούγκερ για να ανοίγω την πόρτα...Είπαμε, έχω δει τόσα πολλά έργα που μπορώ να κάνω ένα αχταρμά από όλα και να σας κάνω να κλάνετε σοκολάτες αντί να τις ζητάτε.
Ασε που σκέφτομαι να κάνω γνωστά εδώ στην Γερμανία ορισμένα ελληνικά έθιμα. Τα κάλαντα πχ. Θα στέλνω τα παιδιά μου πρωί πρωί Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά να τα τραγουδάνε σε όλους αυτούς που τα δικά τους παιδιά μου τα ζαλίζουνε με το Halloween...
Χαχαχαχαχαχαχα! Γέλια που θα έκανα με την αγουροξυπνημένη μούρη τους μετά το ξενύχτι της πρωτοχρονιάς να ακούνε τα τριγωνάκια και το αρχιμηνιά! Οχι να δω θα τους άρεσε;
Ή ακόμα καλύτερα τα πασχαλινά κάλαντα. Εδώ μάλιστα θα τους βρω και απροετοίμαστους γιατί το γερμανικό Πάσχα δεν πέφτει μαζί με το ελληνικό...Και ας τολμήσουνε να μην μου δώσουνε κόκκινα αβγά και κουλούρια ή να παραπονεθούνε γιατί που θα πάει θα έρθει πάλι Halloween και τότε θα τα πούμε καλά...
Οοοοοοοχι άμα είναι να το παίξω το παιχνίδι τότε με τους δικούς μου όρους! Αμα πιά, μου ζαλίσατε τον έρωτα με τις μαλακείες!
Γεμίζει ο τόπος σφαγμένες κολοκύθες που αντί να γίνονται πεντανόστιμη σουπίτσα ή γλυκό του κουταλιού στολίζουν τους κήπους των ανισσόροπων που εδώ δεν ξέρουν καν γιατί γιορτάζουμε το Πάσχα τους έπιασε κόψιμο να γιορτάσουν και Halloween που δεν ξέρουν ούτε πως γράφεται η λέξη. Ασε δε τα φαντασματάκια και τις μαγισούλες που κρεμάνε στα παράθυρα χωρίς να καταλάβουν ότι αυτοί οι ίδιοι έχουν καβαλήσει το σκουπόξυλο.
Πριν από τρία χρόνια περίπου χτύπησε για πρώτη φορά το κουδούνι μου αυτή την μέρα και ένα τσούρμο μασκαρεμένα παιδιά μου κράτησαν αυθάδικα μιά σακούλα κάτω από την μύτη και με μιά κραυγή "Süßes oder saures" (δηλαδή ή μας δίνεις γλυκό ή σου δίνουμε ξινό) με αιφνιδίασαν. Τώρα αν νομίζετε ότι πήραν γλυκό γελαστήκατε...αλλά ούτε εγώ πήρα ξινό γιατί θα τους έπαιρνε ο διάολος τις κολοκύθες που λυντσάρουν όλοι σαν λυσσασμένοι αυτές τις μέρες.
"Δεν μου λέτε παιδάκια, γιατί γιορτάζετε Halloween; " τους ρώτησα και κοιτάχθηκαν μεταξύ τους σαν να έβλεπαν τον δράκουλα να χορεύει ζεμπεκιά ανασηκώνοντας ταυτόχρονα τους ώμους σε ένδειξη άγνοιας. "Ε άμα δεν ξέρετε άντε μιά βόλτα στην Αμερική να το μάθετε και μετά να έρθετε..." και τους βρόντηξα την πόρτα κατάμουτρα. Ναι ρε, είμαι κακίστρω και μ΄αρέσει!
Παιδιά ξεπαιδιά με έπρηξαν έκείνη την μέρα αλλά έπαιρναν όλα την ίδια απάντηση με την προειδοποίηση να μην τολμήσουν να μου διακοσμήσουν την πόρτα με οδοντόκρεμες, μουστάρδες και λοιπά όπως συνηθως κάνουν τα τέρατα άμα δεν πάρουν τίποτα γιατί το χωριό είναι μικρό και νυχτώνει και γρήγορα...
Τα δικά μου παιδιά μετά φωνών και διαμαρτυριών έμεινα στο σπίτι..
Την επόμενη χρονιά όμως το κακό χειροτέρεψε και τα πουλάκια μου δεν κρατιόταν με τίποτα. Τεσπα σκέφτηκα, ας πάει στα κομμάτια θα το παίξω κι εγώ το παιχνίδι. Και αφού τα δικά μου παιδιά γύριζαν από πόρτα σε πόρτα εγώ δεν μπορούσα να διώχνω τα παιδιά που χτυπούσαν την δική μου. Αλλά δεν μπορούσα και να το χωνέψω που αναγκαζόμουνα να πάρω μέρος σε ένα αμερικάνικο έθιμο και να θυσιάσω την απογευματινή ησυχία μου χωρίς αντίσταση.
Ετσι λοιπόν με το σκοτεινό και αρρωστημένο μυαλό μου -φταίνε τα έργα τρόμου που βλέπω- αποφάσισα μαζί με το γλυκό να δίνω και λίγο ξινό στα τσογλανάκια που μου έφεραν τον Τζέησον στο σπίτι μου με το έτσι το θέλω...
Φόρεσα λοιπόν την πιό αποκρουστική και τρομαχτική μάσκα που βρήκα και άνοιγα την πόρτα βγάζοντας απότομα το κεφάλι μου και ουρλιάζοντας σαν λυκάνθρωπος....χχαχαχαχαχαχαχ! Που να ήσασταν από καμμιά μεριά να βλέπετε τα τέρατακια να φεύγουν σαν κυνηγημένα ή να ουρλιάζουν από την τρομάρα τους! Υποθέτω ότι ορισμένα γύρισαν σπίτι με βρεγμένα βρακάκια και την από την τρομάρα δεν την γλύτωσε ούτε ο γιός μου και η κόρη μου που ήρθαν με τους φίλους τους για να φάνε τις σοκολάτες της μαμάς! Οχι που θα έδινα εγώ σοκολάτες χωρίς μάχη! Μολών λαβέ παιδάκια και του χρόνου άμα έρθετε θα σας περιμένουν χειρότερα!
Φέτος εμείς δεν είμασταν στο σπίτι και ο γιός μου (που από τότε του έφυγε η όρεξη γιά süßes oder saures) έκλεισε το κουδούνι και τα φώτα να μην τον ενοχλούν...
Δεν μπορώ να καταλάβω την μανία των ανθρώπων να υιοθετούν ό,τι ξένο και να υποχρεώνουν και τους άλλους να παίξουν αυτό το ηλίθιο παιχνίδι.Δεν μπορώ να καταλάβω αυτές τις μανάδες που μασκαρεύονται και οι ίδιες και γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα μαζί με τα παιδιά και σε κοιτάνε με στραβό μάτι αν κάνεις πως αντιστέκεσαι. Και αφού το κάνεις που το κάνεις κάνε τουλάχιστον τον κόπο να μάθεις το πως και το γιατί έτσι για να πεις πως μορφώθηκες λίγο και πως έμαθες και κάτι παραπάνω εκτός από την λέξη Halloween και την φράση süßes oder saures...
Α ρε Τζέησον που σας χρειάζεται... Πάντως προειδοποιώ τους πάντες, γιατί το κακό μεγαλώνει κάθε χρόνο πως, για να πάρετε από μένα γλυκά θα πείτε τον δεσπότη Παναγιώτη και θα αρχίζω να εφαρμόζω τεχνικές αλά Φρέντυ Κρούγκερ για να ανοίγω την πόρτα...Είπαμε, έχω δει τόσα πολλά έργα που μπορώ να κάνω ένα αχταρμά από όλα και να σας κάνω να κλάνετε σοκολάτες αντί να τις ζητάτε.
Ασε που σκέφτομαι να κάνω γνωστά εδώ στην Γερμανία ορισμένα ελληνικά έθιμα. Τα κάλαντα πχ. Θα στέλνω τα παιδιά μου πρωί πρωί Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά να τα τραγουδάνε σε όλους αυτούς που τα δικά τους παιδιά μου τα ζαλίζουνε με το Halloween...
Χαχαχαχαχαχαχα! Γέλια που θα έκανα με την αγουροξυπνημένη μούρη τους μετά το ξενύχτι της πρωτοχρονιάς να ακούνε τα τριγωνάκια και το αρχιμηνιά! Οχι να δω θα τους άρεσε;
Ή ακόμα καλύτερα τα πασχαλινά κάλαντα. Εδώ μάλιστα θα τους βρω και απροετοίμαστους γιατί το γερμανικό Πάσχα δεν πέφτει μαζί με το ελληνικό...Και ας τολμήσουνε να μην μου δώσουνε κόκκινα αβγά και κουλούρια ή να παραπονεθούνε γιατί που θα πάει θα έρθει πάλι Halloween και τότε θα τα πούμε καλά...
Οοοοοοοχι άμα είναι να το παίξω το παιχνίδι τότε με τους δικούς μου όρους! Αμα πιά, μου ζαλίσατε τον έρωτα με τις μαλακείες!
01/11/2009
Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα
Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.
Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:
Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.
We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.
21/10/2009
Εκείνος κι εκείνη...
Εδώ και δύο βδομάδες μ΄έχεις τρελλάνει ρε μωρό μου...Από την μέρα που χτύπησες το γονατάκι σου στην δουλειά και είσαι με άδεια στο σπίτι δε σε χωράει ο τόπος...Οχι βρε μωράκι μου, μην το παίρνεις στραβά και μην με παρεξηγείς...Οχι ότι δεν μ΄αρέσει που ήμαστε συνέχεια μαζί αλλά, πως να το κάνουμε, δεν είναι απλή άδεια αυτό. Αναρρωτική είναι και μάλιστα επ αορίστου...Κι άντε εύχομαι να μην είναι τίποτε σοβαρό...αν όμως είναι; Αν πρέπει να γίνει εγχείρηση και μετά φυσιοθεραπεία και...και...και... Για αυτό μην με παρεξηγείς αν έχω τα νεύρα μου και αρπάζομαι εύκολα τώρα τελευταία, απλώς ανησυχώ για σένα με τον δικό μου τρόπο.
Αλλά και συ βρε μωρό μου, βάλε λίγο φρένο στο να θέλεις να με αγκαλιάσεις κάθε φορά που με βλέπεις...συνέχεια δηλαδή αφού μένουμε ακόμα στο ίδιο σπίτι! Στο να με ρωτάς που πάω κάθε φορά που σηκώνομαι από τον καναπέ, που θα πάω δηλαδή, ή για κατούρημα ή για ντερλίκωμα! Και σταμάτα ακόμα να με ρωτάς αν έχω έμπνευση και ανεβάζω ανάρτηση κάθε φορά που με ακούς να βαράω το πληκτρολόγιο... Οχι, δεν έχω έμπνευση τώρα τελευταία, έχω βραχυκυκλώσει με την όλη κατάσταση και με σένα από πάνω να νομίζεις κάθε τρεις και λίγο ότι δεν θέλω να σε έχω κοντά μου...
Αλλά για να μην σου χαλάσω το χατήρι αποφάσισα να ανεβάσω ανάρτηση μόνο για σένα...με όλα αυτά που σου την δίνουν με και όλα αυτά που κάνεις εσύ και μου την δίνουν εμένα παρόλη την αδυναμία που σου έχω εδώ και δεκάξι χρόνια τώρα. Αααααααααααα! τώρα μου ήρθε επιτέλους η έμπνευση! Κι ας μου κρατάς μούτρα μετά! Πρέπει να τα πω να ξεθυμάνω κι άμα θες...γράψε μου σχόλιο!
Δεν σου αρέσουν οι σταφίδες. Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια τις μισείς, δεν βάζεις ούτε την λέξη σταφίδα στο στόμα σου. Εγώ πάλι τις λατρεύω! Βρήκα τρόπο να μην μου τρως τις σοκολάτες μου λοιπόν...παίρνω πάντα αυτές με τις σταφίδες μέσα!
Απορία συγγραφέως: Εγώ δεν βάζω ποτέ σταφίδες στα γλυκά και στα φαγητά αφού το ξέρω το κουσούρι σου, όμως η μαμά σου που σε γέννησε και σε ξέρει καλύτερα από μένα γιατί έβαλε το καλοκαίρι σταφίδες στα γεμιστά και σε άφησε εκείνη την ημέρα σχεδόν νηστικούλι;;;;;;;; Ελα ντε, για εξήγα να καταλάβουμε :Ρ
Δεν σου αρέσουν τα έργα τρόμου...τώρα θα μου πεις σιγά τα αυγά...Ελα ντε που εγώ τα λατρεύω και όταν θέλω να δω οπωσδήποτε κάτι τέτοιο στην τηλεόραση φεύγεις σαν κυνηγημένος και με κατηγορείς ότι το κάνω επίτηδες για να σε διώξω...Κι εμένα δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο και γενικώς οι αθλητικές εκπομπές αλλά όταν εσύ τις βλέπεις ολημερίς μερικές φορές, εγώ δεν παραπονιέμαι....Με αδικείς του θανατά μιλάμε σνιφ!
Απεχθάνεσαι τον Σάκη Ρουβά, τον Μπραντ Πιτ, τον Αντόνιο Μπαντέρας, τον Τζορτζ Κλούνεϊ και τον Κάπτεν Τζακ Χάρκνες από το Torchwood για ένα και μοναδικό λόγο : Αρέσουν σε μένα!!!!!!!!!
Συμβουλή συγγραφέως : Δεν πρόκειται να βγουνε από την τηλεόραση και να προσγειωθούνε στην αγκαλιά μου...εκεί υπάρχει άλλωστε θέση μόνο για σένα...οπότε χαλάρωσε και έλα να δούμε αγκαλίτσα το Oceans 11-12-13 και το Τροία...
Αντιπαθείς τα ξανθά μαλλιά σε μένα. Παρόλο που με γνώρισες ξανθιά, το να ξαναβάψω τα μαλλιά μου έτσι είναι το ένα από τα δύο πράγματα που μου απαγορεύεις να κάνω (το άλλο είναι να χορεύω επάνω στο τραπέζι!). Αλλά δεν θα είμουνα η Μάτα που είμαι εάν δεν ήμουνα και λίγο αντιδραστική, αιμοβόρα κι εκδικητική...Ετσι, μιά μέρα που για κάποιον λόγο τα πήρα εξαιτίας σου (δεν θυμάμαι γιατί), μόλις έφυγες για την δουλειά αγόρασα μιά βαφή κι έβαψα τα μαλλιά μου...ξανθά! Το είδα βέβαια ότι φαινόμουνα σαν ανάποδο γαμότο αλλά η έκφραση του προσώπου σου όταν με είδες ήταν ανεπανάληπτη...και δεν μου είπες ούτε κουβέντα! Φοβήθηκες μάλλον μην τυχόν περάσω και σκουλαρίκι στην μύτη χαχαχαχαχαχαχα!
(Καλού κακού μόλις σε ρώτησα αν με αγαπάς τόσο πολύ ώστε να μου συγωρείς τα πάντα-εκτός βέβαια από το να πάω με άλλον άντρα- και μου απάντησες "Ναι", οπότε συνεχίζω!)
Είσαι ευγενέστατος, σχεδόν ένα είδος τζέντλεμαν υπό εξαφάνισης θα έλεγα. Τώρα θα μου πείτε είναι κουσούρι αυτό; Για μένα ναι! Και ειδικά όταν περιμένουμε στην ατελείωτη ουρά του ταμείου στο σούπερ μάρκετ κι εσύ δίνεις την θέση στον κάθε ένα που έχει λιγότερα ψώνια από μας...εμένα δεν μου έχει δώσει ποτέ κανέις την θέση του έστω κι αν κρατάω μονο μιά τσίχλα στα χέρια μου, εγώ γιατί δηλαδή να παίζω τον μαλάκα, για να πάω στον Παράδεισο;
Μέχρι που μιά μέρα την πάτησες! Ο κύριος που έδωσες την θέση στην ουρά είχε μόνο ένα πράγμα στα χέρια του...αλλά η κυρία του που ήρθε δύο λεπτά αργότερα ένα γεμάτο καρότσι! Και παρόλο που πιάστηκες κότσος συνεχίζεις και μάλιστα χθες το παράκανες κιόλας : Ενώ προχωρούσα σε ένα διάδρομο του σούπερ μάρκετ με τράβηξες από το μπράτσο στην άκρη για να περάσει μιά κυρία με καρότσι που ερχόταν από πίσω μου.... Δεν κατάλαβα δηλαδή, ποτέ διορίστηκες τροχονόμος στο ALDI και δεν το πήρα χαμπάρι; Θα σε πατούσε μου είπες...Και τι είναι βρε μωρό μου το καρότσι του ALDI, πόρσε που τρέχει με διακόσια στην εθνική και θα με πατούσε; Εγώ δηλαδή γιατί περίμενα σαν την ηλίθια στο ράφι με τα σαλαμάκια να τελειώσει η κυρία που είχε απλωθεί με το καρότσι της και τα κιλά της και έπιανε όλον τον χώρο; Αυτήν γιατί δεν την τράβηξε ο άντρας της από το μπράτσο για να μου κάνει χώρο; Τα πήρα στο κρανίο μιλάμε και μην το ξανακάνεις γιατί θα χεστούμε επιτόπου κι άγρια.... πάρολο που σ΄αγαπάω μέχρι τρέλας...το επαναλαμβάνω για να μην το ξεχνάμε!
(Μόλις σε αγκάλιασα και σε φίλησα πάλι...αρχίζεις να υποψιάζεσαι κάτι αλλά έχω καιρό ακόμα να κρυφτώ, οπότε συνεχίζω!)
Εχεις προσπαθήσει τουλάχιστον τρεις φορές να με ξεφορτωθείς...Την πρώτη φορά άφησες ανοιχτό το επάνω ντουλάπι της κουζίνας ενώ ήμουνα σκυμένη κι όταν σηκώθηκα κόντεψα ν΄ανοίξω το κεφάλι μου στα δύο...απέτυχες όμως γιατί το ξεροκέφαλό μου αντέχει...
Την δεύτερη μου αγόρασες μιά καφετιέρα της πλάκας και μετά από λίγες μέρες όταν πάτησα το κουμπί με χτύπησε το ρεύμα...ελαφρώς βέβαια κι ευτυχώς....
Και την τρίτη και χειρότερη...παρκάρησες το αυτοκίνητο και βγήκες χωρίς να τραβήξεις χειρόφρενο και το αυτοκίνητο πήρε την κατηφόρα...με μένα μέσα! Εδώ βέβαια λες ότι άδικα άρχισα να ουρλιάζω και να χτυπιέμαι προσπαθώντας να βγάλω την ζώνη για να πηδήξω έξω γιατί είμασταν σε πάρκινγκ και που θα πήγαινε το αυτοκίνητο κι άλλες ανόητες δικαιολογίες...αλλά...μασάει η κατσίκα ταραμά;;;;
(Ακόμα δεν κατάλαβε τι τον περιμένει την επόμενη φορά που θα μπει εδώ μέσα αλλά καλύτερα να τελειώνω και να μην παίζω με την τύχη μου γιά να προλάβω να κλείσω και την επόμενη πτήση για Ελλάδα και να κρυφτώ για μερικές μερούλες σε κάποιον από εσάς μέχρι να σταματήσουν να γυαλίζουν τα κατά τα άλλα πράσινα και πανέμορφα ματάκια του!)
Με λίγα λόγια και για να συνοψίσω...σ΄αγαπώ! Παράφορα κι όπως πρώτα!
Εσύ κι εγώ ξεφεύγουμε από τα όρια της καθημερινότητας κι ας ζούμε μέσα σ΄αυτήν. Μεταμορφώνουμε μιά απλή επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ σε θρίλερ και μιά διαδρομή από το σαλόνι στην κουζίνα σε ερωτικό δράμα...
Εσύ κι εγώ είμαστε τελείως διαφορετικοί αλλά και τόσο ίδιοι...
Είσαι το φωτεινό και ζεστό μου Ying και είμαι το σκοτεινό και δροσερό σου Yang...
Γίνε γρήγορα καλά γλυκέ μου, σε φιλώ!
Αλλά και συ βρε μωρό μου, βάλε λίγο φρένο στο να θέλεις να με αγκαλιάσεις κάθε φορά που με βλέπεις...συνέχεια δηλαδή αφού μένουμε ακόμα στο ίδιο σπίτι! Στο να με ρωτάς που πάω κάθε φορά που σηκώνομαι από τον καναπέ, που θα πάω δηλαδή, ή για κατούρημα ή για ντερλίκωμα! Και σταμάτα ακόμα να με ρωτάς αν έχω έμπνευση και ανεβάζω ανάρτηση κάθε φορά που με ακούς να βαράω το πληκτρολόγιο... Οχι, δεν έχω έμπνευση τώρα τελευταία, έχω βραχυκυκλώσει με την όλη κατάσταση και με σένα από πάνω να νομίζεις κάθε τρεις και λίγο ότι δεν θέλω να σε έχω κοντά μου...
Αλλά για να μην σου χαλάσω το χατήρι αποφάσισα να ανεβάσω ανάρτηση μόνο για σένα...με όλα αυτά που σου την δίνουν με και όλα αυτά που κάνεις εσύ και μου την δίνουν εμένα παρόλη την αδυναμία που σου έχω εδώ και δεκάξι χρόνια τώρα. Αααααααααααα! τώρα μου ήρθε επιτέλους η έμπνευση! Κι ας μου κρατάς μούτρα μετά! Πρέπει να τα πω να ξεθυμάνω κι άμα θες...γράψε μου σχόλιο!
Δεν σου αρέσουν οι σταφίδες. Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια τις μισείς, δεν βάζεις ούτε την λέξη σταφίδα στο στόμα σου. Εγώ πάλι τις λατρεύω! Βρήκα τρόπο να μην μου τρως τις σοκολάτες μου λοιπόν...παίρνω πάντα αυτές με τις σταφίδες μέσα!
Απορία συγγραφέως: Εγώ δεν βάζω ποτέ σταφίδες στα γλυκά και στα φαγητά αφού το ξέρω το κουσούρι σου, όμως η μαμά σου που σε γέννησε και σε ξέρει καλύτερα από μένα γιατί έβαλε το καλοκαίρι σταφίδες στα γεμιστά και σε άφησε εκείνη την ημέρα σχεδόν νηστικούλι;;;;;;;; Ελα ντε, για εξήγα να καταλάβουμε :Ρ
Δεν σου αρέσουν τα έργα τρόμου...τώρα θα μου πεις σιγά τα αυγά...Ελα ντε που εγώ τα λατρεύω και όταν θέλω να δω οπωσδήποτε κάτι τέτοιο στην τηλεόραση φεύγεις σαν κυνηγημένος και με κατηγορείς ότι το κάνω επίτηδες για να σε διώξω...Κι εμένα δεν μου αρέσει το ποδόσφαιρο και γενικώς οι αθλητικές εκπομπές αλλά όταν εσύ τις βλέπεις ολημερίς μερικές φορές, εγώ δεν παραπονιέμαι....Με αδικείς του θανατά μιλάμε σνιφ!
Απεχθάνεσαι τον Σάκη Ρουβά, τον Μπραντ Πιτ, τον Αντόνιο Μπαντέρας, τον Τζορτζ Κλούνεϊ και τον Κάπτεν Τζακ Χάρκνες από το Torchwood για ένα και μοναδικό λόγο : Αρέσουν σε μένα!!!!!!!!!
Συμβουλή συγγραφέως : Δεν πρόκειται να βγουνε από την τηλεόραση και να προσγειωθούνε στην αγκαλιά μου...εκεί υπάρχει άλλωστε θέση μόνο για σένα...οπότε χαλάρωσε και έλα να δούμε αγκαλίτσα το Oceans 11-12-13 και το Τροία...
Αντιπαθείς τα ξανθά μαλλιά σε μένα. Παρόλο που με γνώρισες ξανθιά, το να ξαναβάψω τα μαλλιά μου έτσι είναι το ένα από τα δύο πράγματα που μου απαγορεύεις να κάνω (το άλλο είναι να χορεύω επάνω στο τραπέζι!). Αλλά δεν θα είμουνα η Μάτα που είμαι εάν δεν ήμουνα και λίγο αντιδραστική, αιμοβόρα κι εκδικητική...Ετσι, μιά μέρα που για κάποιον λόγο τα πήρα εξαιτίας σου (δεν θυμάμαι γιατί), μόλις έφυγες για την δουλειά αγόρασα μιά βαφή κι έβαψα τα μαλλιά μου...ξανθά! Το είδα βέβαια ότι φαινόμουνα σαν ανάποδο γαμότο αλλά η έκφραση του προσώπου σου όταν με είδες ήταν ανεπανάληπτη...και δεν μου είπες ούτε κουβέντα! Φοβήθηκες μάλλον μην τυχόν περάσω και σκουλαρίκι στην μύτη χαχαχαχαχαχαχα!
(Καλού κακού μόλις σε ρώτησα αν με αγαπάς τόσο πολύ ώστε να μου συγωρείς τα πάντα-εκτός βέβαια από το να πάω με άλλον άντρα- και μου απάντησες "Ναι", οπότε συνεχίζω!)
Είσαι ευγενέστατος, σχεδόν ένα είδος τζέντλεμαν υπό εξαφάνισης θα έλεγα. Τώρα θα μου πείτε είναι κουσούρι αυτό; Για μένα ναι! Και ειδικά όταν περιμένουμε στην ατελείωτη ουρά του ταμείου στο σούπερ μάρκετ κι εσύ δίνεις την θέση στον κάθε ένα που έχει λιγότερα ψώνια από μας...εμένα δεν μου έχει δώσει ποτέ κανέις την θέση του έστω κι αν κρατάω μονο μιά τσίχλα στα χέρια μου, εγώ γιατί δηλαδή να παίζω τον μαλάκα, για να πάω στον Παράδεισο;
Μέχρι που μιά μέρα την πάτησες! Ο κύριος που έδωσες την θέση στην ουρά είχε μόνο ένα πράγμα στα χέρια του...αλλά η κυρία του που ήρθε δύο λεπτά αργότερα ένα γεμάτο καρότσι! Και παρόλο που πιάστηκες κότσος συνεχίζεις και μάλιστα χθες το παράκανες κιόλας : Ενώ προχωρούσα σε ένα διάδρομο του σούπερ μάρκετ με τράβηξες από το μπράτσο στην άκρη για να περάσει μιά κυρία με καρότσι που ερχόταν από πίσω μου.... Δεν κατάλαβα δηλαδή, ποτέ διορίστηκες τροχονόμος στο ALDI και δεν το πήρα χαμπάρι; Θα σε πατούσε μου είπες...Και τι είναι βρε μωρό μου το καρότσι του ALDI, πόρσε που τρέχει με διακόσια στην εθνική και θα με πατούσε; Εγώ δηλαδή γιατί περίμενα σαν την ηλίθια στο ράφι με τα σαλαμάκια να τελειώσει η κυρία που είχε απλωθεί με το καρότσι της και τα κιλά της και έπιανε όλον τον χώρο; Αυτήν γιατί δεν την τράβηξε ο άντρας της από το μπράτσο για να μου κάνει χώρο; Τα πήρα στο κρανίο μιλάμε και μην το ξανακάνεις γιατί θα χεστούμε επιτόπου κι άγρια.... πάρολο που σ΄αγαπάω μέχρι τρέλας...το επαναλαμβάνω για να μην το ξεχνάμε!
(Μόλις σε αγκάλιασα και σε φίλησα πάλι...αρχίζεις να υποψιάζεσαι κάτι αλλά έχω καιρό ακόμα να κρυφτώ, οπότε συνεχίζω!)
Εχεις προσπαθήσει τουλάχιστον τρεις φορές να με ξεφορτωθείς...Την πρώτη φορά άφησες ανοιχτό το επάνω ντουλάπι της κουζίνας ενώ ήμουνα σκυμένη κι όταν σηκώθηκα κόντεψα ν΄ανοίξω το κεφάλι μου στα δύο...απέτυχες όμως γιατί το ξεροκέφαλό μου αντέχει...
Την δεύτερη μου αγόρασες μιά καφετιέρα της πλάκας και μετά από λίγες μέρες όταν πάτησα το κουμπί με χτύπησε το ρεύμα...ελαφρώς βέβαια κι ευτυχώς....
Και την τρίτη και χειρότερη...παρκάρησες το αυτοκίνητο και βγήκες χωρίς να τραβήξεις χειρόφρενο και το αυτοκίνητο πήρε την κατηφόρα...με μένα μέσα! Εδώ βέβαια λες ότι άδικα άρχισα να ουρλιάζω και να χτυπιέμαι προσπαθώντας να βγάλω την ζώνη για να πηδήξω έξω γιατί είμασταν σε πάρκινγκ και που θα πήγαινε το αυτοκίνητο κι άλλες ανόητες δικαιολογίες...αλλά...μασάει η κατσίκα ταραμά;;;;
(Ακόμα δεν κατάλαβε τι τον περιμένει την επόμενη φορά που θα μπει εδώ μέσα αλλά καλύτερα να τελειώνω και να μην παίζω με την τύχη μου γιά να προλάβω να κλείσω και την επόμενη πτήση για Ελλάδα και να κρυφτώ για μερικές μερούλες σε κάποιον από εσάς μέχρι να σταματήσουν να γυαλίζουν τα κατά τα άλλα πράσινα και πανέμορφα ματάκια του!)
Με λίγα λόγια και για να συνοψίσω...σ΄αγαπώ! Παράφορα κι όπως πρώτα!
Εσύ κι εγώ ξεφεύγουμε από τα όρια της καθημερινότητας κι ας ζούμε μέσα σ΄αυτήν. Μεταμορφώνουμε μιά απλή επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ σε θρίλερ και μιά διαδρομή από το σαλόνι στην κουζίνα σε ερωτικό δράμα...
Εσύ κι εγώ είμαστε τελείως διαφορετικοί αλλά και τόσο ίδιοι...
Είσαι το φωτεινό και ζεστό μου Ying και είμαι το σκοτεινό και δροσερό σου Yang...
Γίνε γρήγορα καλά γλυκέ μου, σε φιλώ!
15/10/2009
Φακοί επαφής...
Μελίνα :
-Αγαπητό Cosmopolitan.Το πρόβλημά μου είναι λεπτό...όσο και ένας φακός επαφής! Χρόνια τώρα έχω μυωπία (είμαι 20 χρονών) και φοράω φακούς επαφής.Δεν έχω πολύ βέβαια...2 βαθμούς μόνο.
Το αγόρι μου κάθε φορά που το κάνουμε θέλει να εκσπερματώνει στο πρόσωπό μου. Ομως κάθε φορά φεύγουν πιτσιλιές και μπαίνουν στα μάτια μου. Και ξέρετε με τους φακούς επαφής τσούζει πάρα πολύ μετά και τα μάτια μου είναι κόκκινα για 2 μέρες. Το κακό είναι πως χτες που το ξανακάναμε κοκκίνισε πάρα πολύ το μάτι μου και ως τώρα με τσούζει του θανατά.
Θα πάω σε οφθαλμίατρο αύριο, αλλά τι να του πω;;; Ντρέπομαι μέχρι τρέλας. Και τι να κάνω για να σταματήσει αυτό το πράγμα;;;
Απάντηση Cosmopolitan :
- Να κάνεις λίγο στην άκρη....
Καλά κάνω εγώ και φοράω γυαλιά ;)))
-Αγαπητό Cosmopolitan.Το πρόβλημά μου είναι λεπτό...όσο και ένας φακός επαφής! Χρόνια τώρα έχω μυωπία (είμαι 20 χρονών) και φοράω φακούς επαφής.Δεν έχω πολύ βέβαια...2 βαθμούς μόνο.
Το αγόρι μου κάθε φορά που το κάνουμε θέλει να εκσπερματώνει στο πρόσωπό μου. Ομως κάθε φορά φεύγουν πιτσιλιές και μπαίνουν στα μάτια μου. Και ξέρετε με τους φακούς επαφής τσούζει πάρα πολύ μετά και τα μάτια μου είναι κόκκινα για 2 μέρες. Το κακό είναι πως χτες που το ξανακάναμε κοκκίνισε πάρα πολύ το μάτι μου και ως τώρα με τσούζει του θανατά.
Θα πάω σε οφθαλμίατρο αύριο, αλλά τι να του πω;;; Ντρέπομαι μέχρι τρέλας. Και τι να κάνω για να σταματήσει αυτό το πράγμα;;;
Απάντηση Cosmopolitan :
- Να κάνεις λίγο στην άκρη....
Καλά κάνω εγώ και φοράω γυαλιά ;)))
08/10/2009
Ψηλάφηση...
UPDATE:
Αγαπητέ μας Κηπουρέ σ΄ευχαριστώ πολύ που σκέφτεσαι πριν από μας για μας και προβάλεις πάντα τόσο σοβαρά και όντως κάπως παραμελημένα προβλήματα. Εύχομαι να μην σου λείψει ποτέ η διάθεση και η επιθυμία να συνεχίσεις να το κάνεις.
Για μένα ο Κήπος σου ευωδιάζει από το άρωμα της ευαισθησίας σου και το κάθε μικρό λουλουδάκι του αποτελεί μεγάλη κοινωνική εισφορά προς τον συνάνθρωπο.
Και όταν μέσα από σένα ανακαλύπτουμε κι άλλους αξιολόγους ανθρώπους όπως την Χριστίνα τότε μπορούμε κι εμείς να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στο τείχος της καταπολέμησης ενός ακόμα σοβαρού προβλήματος.
Μπορείς αν θέλεις να προσθέσεις το παρακάτω ροζάκι στο μπλογκ της σαν δική μου εισφορά :
Επίσης μία ακόμα ανάρτηση που θα μας μας δώσει μιά γερή κλωτσιά στα πισινά για να υποστηρίξουμε και να προφυλαχθούμε από τον Καρκίνο του Μαστού είναι αυτή της Κοκκινοσκουφίτσας μας που για μένα προσωπικά ήταν γροθιά στο στομάχι...
...............................................
..."Jetzt muss ich mir die Zeit nehmen, die ich mir bis anhin nicht gegönnt habe.
Ο Οκτώβριος είναι αφιερωμένος σ΄αυτή την ασθένεια και για περισσότερες πληροφορίες και μία αξιόλογη κίνηση διαβάστε στον Κηπουρό μας...και υποστηρίξτε όσο μπορείτε!
Αγαπητέ μας Κηπουρέ σ΄ευχαριστώ πολύ που σκέφτεσαι πριν από μας για μας και προβάλεις πάντα τόσο σοβαρά και όντως κάπως παραμελημένα προβλήματα. Εύχομαι να μην σου λείψει ποτέ η διάθεση και η επιθυμία να συνεχίσεις να το κάνεις.
Για μένα ο Κήπος σου ευωδιάζει από το άρωμα της ευαισθησίας σου και το κάθε μικρό λουλουδάκι του αποτελεί μεγάλη κοινωνική εισφορά προς τον συνάνθρωπο.
Και όταν μέσα από σένα ανακαλύπτουμε κι άλλους αξιολόγους ανθρώπους όπως την Χριστίνα τότε μπορούμε κι εμείς να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στο τείχος της καταπολέμησης ενός ακόμα σοβαρού προβλήματος.
Μπορείς αν θέλεις να προσθέσεις το παρακάτω ροζάκι στο μπλογκ της σαν δική μου εισφορά :
Επίσης μία ακόμα ανάρτηση που θα μας μας δώσει μιά γερή κλωτσιά στα πισινά για να υποστηρίξουμε και να προφυλαχθούμε από τον Καρκίνο του Μαστού είναι αυτή της Κοκκινοσκουφίτσας μας που για μένα προσωπικά ήταν γροθιά στο στομάχι...
...............................................
..."Jetzt muss ich mir die Zeit nehmen, die ich mir bis anhin nicht gegönnt habe.
Ausnahmezustand! Ich drehe meine Runden auf der Achterbahn der Gefühle. Es folgen zahlreiche Untersuchungen bis schliesslich zwei Wochen später, Ende Januar, die endgültige Diagnose von metastasierendem Brustkrebs feststeht. Medizinisch bin ich nun unheilbar an BRUSTkrebs erkrankt..."
"...Τώρα πρέπει να μου αφιερώσω τον χρόνο που μέχρι τώρα δεν μου τον χάρισα.
Συναγερμός! Στροβιλίζομαι στο καρουσέλ των αισθημάτων μου. Ακολουθούν αναρίθμητες εξετάσεις μέχρι που, πριν από δύο βδομάδες, τέλη Ιανουαρίου, η τελική διάγνωση του μεταστασιακού καρκίνου του στήθους επιβεβαιώνεται. Ιατρικώς είμαι από τώρα αθεράπευτα άρρωστη από καρκίνο του στήθους..." "...Die Resultate meiner Untersuchungen von letzter Woche zeigten, dass sich auf meinem Skelett die Metastasen erneut gestreut und ausgebreitet haben, als hätte ich in ein Feld von Pusteblumen geblasen. Pusteblumen überall, verdammt noch mal, als gäbe es nur Pustelblumen auf dieser, meiner Welt!..."
"...Τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου της τελευταίας εβδομάδας δείχνουν, πως οι μεταστάσεις εξαπλώθηκαν και σκορπίστηκαν εκ νέου στο σώμα μου, σαν να έχουν φυσήξει ένα όλόκληρο αγρό από Νταντέλια. Νταντέλια παντού, παναθέμα τα, λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο από Νταντέλια στον κόσμο, στον δικό μου κόσμο!..."
Αποσπάσματα σε ελεύθερη μετάφραση από το γερμανικό αυτοβιογραφικό μπλογκ της Irene Gattiger
στην οποία διαγνώστηκε το 2007 καρκίνος του μαστού σε προχωρημένο στάδιο...
Λυπάμαι που δεν μπορώ να μεταφράσω όλο το μπλογκ και ζητώ συγγνώμη από τους γερμανομαθείς εάν δεν πέτυχα καλά την μετάφραση με τα όχι και τόσο καλά γερμανικά μου, αλλά το μήνυμα παραμένει το ίδιο σε όλες τις γλώσσες...Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ!
... πόσο ασήμαντη μου φαίνεται ξαφνικά η αυπνία μου....
06/10/2009
Αϋπνίες...
Νυστάζω...Τώρα τελευταία δεν με παίρνει ο ύπνος εύκολα κι όταν επιτέλους αποκοιμιέμαι βλέπω παράξενα όνειρα...
Τέλος πάντων, θα το ξεπεράσω κι αυτό...πάω για ύπνο.
Καληνύχτα σε όλους!
Τέλος πάντων, θα το ξεπεράσω κι αυτό...πάω για ύπνο.
Καληνύχτα σε όλους!
29/09/2009
G...G...Gamoto mou!!!
Τώρα τελευταία αναρρωτιέμαι...μήπως έχουμε καταντήσει εμείς οι γυναίκες πειραματόζωα του κάθε αυτοαποκαλούμενου σεξοθεραπευτή που κάθε τρεις και λίγο βγάζει στην φόρα μιά καινούργια θεωρία σχετικά με τον οργασμό μας;;;
Βαρέθηκα πιά να διαβάζω την περιγραφή του "δρόμου" προς το σημείο G...εεεεεεεεε!που πας ρε Καραμήτρο;;;;; Τι νομίζεις δηλαδή πως είναι το αιδοίο μας, xαρτοσημασμένη μεγαλούπολη και έβαλες μπροστά το ναβιγκέητορ σου για να φτάσεις στο σημείο G;;;;;
Και άντε και το βρήκες δηλαδή -που πολύ το αμφίβαλω- τι θα καταλάβεις; Θα είσαι ευχαριστημένος ή θα αρχίσεις να σκέφτεσαι "ρε μπας και ήταν το F...;"
Μας έχουνε ρημάξει πιά μ΄αυτό το σημείο G! Ακόμα και το BBC γύρισε σχετικό ντοκυμαντέρ όπου ένα μάτσο ανοργασμικές αγγλίδες καθισμένες σε κύκλο, έψαχναν ομαδικά να βρούνε το σημείο G... Μα τον εσπρέσο που πίνω σας λέω, το έδειξαν πριν από λίγες μέρες στην τηλεόραση!
Σαν κακογυρισμένο πορνό που κάθονται όλες με τα πόδια ανοιχτά και η μία βογκάει και η άλλη την ρωτάει "το βρήκες,το βρήκες; δείξε μου κι εμένα που είναι!" ...τρίτο στενό δεξιά μ@λ@κω κι αν το βρεις βάλτου καμπανάκι για να μην το ξαναχάσεις!
Τόση γυναικεία απελπισία προς αναζήτηση του χαμένου οργασμού δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου σας λέω...Σε λίγο θα το γυρίσουνε και έργο..."Ο κύκλος των χαμένων οργασμών" ή "Οι κυνηγοί του χαμένου οργασμού" ή ακόμα καλύτερα "Desperate housewives seeking lost orgasmus" ...
Παντελής έλλειψη αξιοπρέπειας και εξευτελισμός του γυναικείου φύλου στο απροχώρητο...και το είχα και σε υπόληψη το BBC... Α ρε κρυόκωλοι Αγγλοι γ@μ@ την ανοργασμικότητα σας...Γκουσκούνης σας χρειάζεται (αείμνηστο πατριωτάκι!) κι όχι αλφάβητο!
Αμ το άλλο;;;; Κάποιος έξυπνος -γ@μ@ τον ΙQ ραδικιού που θα είχε- είπε πως όταν οι γυναίκες
έρχονται σε οργασμό τεντώνουν λέει τα πόδια τους σε κουντεπιέ, αλλά το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού τους τεντώνεται προς τα πάνω...Ελα ***** στον τόπο σου δηλαδή γιατί με αυτά που ακούς μάλλον για μετανάστευση μου ετοιμάζεσαι...
Σε λίγο θα μας πείσουνε δηλαδή πως το Κάμα-Σούτρα είναι οδηγίες χρήσεως προς τον γυναικείο οργασμό και θα βρεθούμε όλοι με το ένα πόδι στον πολυέλαιο και το άλλο στον νεροχύτη τιτιβίζοντας ταυτόχρονα σαν το καναρίνι του διπλανού δέντρου (όσοι έχουν διαβάσει το Κάμα-Σούτρα κατάλαβαν)!
Οτι μαλακεία του κατεβαίνει καθενός αποτυχημένου και ανεγκέφαλου δήθεν γ@μι@, που δεν μπορεί να σταυρώσει γυναίκα, την ονομάζει "προσποιητό οργασμό" και προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ξενέρωτους και ανασφαλείς εραστές πως έχει βρει τον τρόπο να ξεσκεπάσει την ρουφιάνα που λέει ότι "έρχεται" αλλά στην πραγματικότητα πηγαίνει για γρούβες...
Συνέλθετε ρεεεεεεε, μην σας αρχίσω όλους στις σφαλιάρες και αφήστε την έρμη γυναικεία φύση μας στην ησυχία της κι ότι βρέξει ας κατεβάσει! Αντε γιατί τα έχω πάρει στο κρανίο με όλα αυτά τα περί γυναικείου οργασμού αιδοιολογήματα.
Πότε θα καταλάβετε όλοι εσείς, ανεξαρτήτου φύλου, πως η αποκορύφωση είναι η ίδια η ερωτική πράξη κι όχι το μεγάλο βογκητό στο τέλος;
Πότε θα καταλάβετε ότι αν καταφέρετε να αποκωδικοποιήσετε όλα τα μυστήρια της γυναικείας φύσης ίσως χαθεί αυτή η γλυκόπικρη γεύση μαγείας που χαρίζει την μοναδικότητα στο πλάσμα αυτό που λέγεται Γυναίκα;
Αντε χαλαρώστε λίγο για να το απολαύσετε... γ@μ@ το BBC μου που μου άναψε πάλι τα αίματα!!!
Βαρέθηκα πιά να διαβάζω την περιγραφή του "δρόμου" προς το σημείο G...εεεεεεεεε!που πας ρε Καραμήτρο;;;;; Τι νομίζεις δηλαδή πως είναι το αιδοίο μας, xαρτοσημασμένη μεγαλούπολη και έβαλες μπροστά το ναβιγκέητορ σου για να φτάσεις στο σημείο G;;;;;
Και άντε και το βρήκες δηλαδή -που πολύ το αμφίβαλω- τι θα καταλάβεις; Θα είσαι ευχαριστημένος ή θα αρχίσεις να σκέφτεσαι "ρε μπας και ήταν το F...;"
Μας έχουνε ρημάξει πιά μ΄αυτό το σημείο G! Ακόμα και το BBC γύρισε σχετικό ντοκυμαντέρ όπου ένα μάτσο ανοργασμικές αγγλίδες καθισμένες σε κύκλο, έψαχναν ομαδικά να βρούνε το σημείο G... Μα τον εσπρέσο που πίνω σας λέω, το έδειξαν πριν από λίγες μέρες στην τηλεόραση!
Σαν κακογυρισμένο πορνό που κάθονται όλες με τα πόδια ανοιχτά και η μία βογκάει και η άλλη την ρωτάει "το βρήκες,το βρήκες; δείξε μου κι εμένα που είναι!" ...τρίτο στενό δεξιά μ@λ@κω κι αν το βρεις βάλτου καμπανάκι για να μην το ξαναχάσεις!
Τόση γυναικεία απελπισία προς αναζήτηση του χαμένου οργασμού δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου σας λέω...Σε λίγο θα το γυρίσουνε και έργο..."Ο κύκλος των χαμένων οργασμών" ή "Οι κυνηγοί του χαμένου οργασμού" ή ακόμα καλύτερα "Desperate housewives seeking lost orgasmus" ...
Παντελής έλλειψη αξιοπρέπειας και εξευτελισμός του γυναικείου φύλου στο απροχώρητο...και το είχα και σε υπόληψη το BBC... Α ρε κρυόκωλοι Αγγλοι γ@μ@ την ανοργασμικότητα σας...Γκουσκούνης σας χρειάζεται (αείμνηστο πατριωτάκι!) κι όχι αλφάβητο!
Αμ το άλλο;;;; Κάποιος έξυπνος -γ@μ@ τον ΙQ ραδικιού που θα είχε- είπε πως όταν οι γυναίκες
έρχονται σε οργασμό τεντώνουν λέει τα πόδια τους σε κουντεπιέ, αλλά το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού τους τεντώνεται προς τα πάνω...Ελα ***** στον τόπο σου δηλαδή γιατί με αυτά που ακούς μάλλον για μετανάστευση μου ετοιμάζεσαι...
Σε λίγο θα μας πείσουνε δηλαδή πως το Κάμα-Σούτρα είναι οδηγίες χρήσεως προς τον γυναικείο οργασμό και θα βρεθούμε όλοι με το ένα πόδι στον πολυέλαιο και το άλλο στον νεροχύτη τιτιβίζοντας ταυτόχρονα σαν το καναρίνι του διπλανού δέντρου (όσοι έχουν διαβάσει το Κάμα-Σούτρα κατάλαβαν)!
Οτι μαλακεία του κατεβαίνει καθενός αποτυχημένου και ανεγκέφαλου δήθεν γ@μι@, που δεν μπορεί να σταυρώσει γυναίκα, την ονομάζει "προσποιητό οργασμό" και προσπαθεί να πείσει τους υπόλοιπους ξενέρωτους και ανασφαλείς εραστές πως έχει βρει τον τρόπο να ξεσκεπάσει την ρουφιάνα που λέει ότι "έρχεται" αλλά στην πραγματικότητα πηγαίνει για γρούβες...
Συνέλθετε ρεεεεεεε, μην σας αρχίσω όλους στις σφαλιάρες και αφήστε την έρμη γυναικεία φύση μας στην ησυχία της κι ότι βρέξει ας κατεβάσει! Αντε γιατί τα έχω πάρει στο κρανίο με όλα αυτά τα περί γυναικείου οργασμού αιδοιολογήματα.
Πότε θα καταλάβετε όλοι εσείς, ανεξαρτήτου φύλου, πως η αποκορύφωση είναι η ίδια η ερωτική πράξη κι όχι το μεγάλο βογκητό στο τέλος;
Πότε θα καταλάβετε ότι αν καταφέρετε να αποκωδικοποιήσετε όλα τα μυστήρια της γυναικείας φύσης ίσως χαθεί αυτή η γλυκόπικρη γεύση μαγείας που χαρίζει την μοναδικότητα στο πλάσμα αυτό που λέγεται Γυναίκα;
Αντε χαλαρώστε λίγο για να το απολαύσετε... γ@μ@ το BBC μου που μου άναψε πάλι τα αίματα!!!
23/09/2009
Κυκλοφορώ, πρέπει να οπλοφορώ;;;;;
Αλήθεια, πόσες φορές πρέπει να πούμε, να σκεφτούμε ή να γράψουμε σε τι κοινωνία ζούμε, πως καταντήσαμε και προς τα που πάμε; Οπως φαίνεται δεν περνάει ούτε στιγμή που να μην κάνουμε αυτή την σκέψη...και μάλιστα όταν παίρνω τέτοια νέα από τους γονείς μου αρχίζω να πιστεύω πως σε λίγο θα γίνουμε Αμερική και θα κυκλοφορούμε ή θα κοιμόμαστε με ένα όπλο παραμάσχαλα ή κάτω από το μαξιλάρι.
Γιατί πως αλλιώς μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου όταν σου επιτίθενται σχεδόν μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και μάλιστα στις οκτώμισυ το απόγευμα, όπως έγινε με την μαμά μου προχθές;
Γύριζε στο σπίτι, μετά από επίσκεψη σε μιά φίλη της που μένει μισό τεράγωνο πιό μακρυά και την ώρα που άνοιξε την πόρτα στο μικρό κλιμακοστάσιο του σπιτιού και πριν προλάβει να ανάψει το φως, την άρπαξε κάποιος από πίσω την ακινητοποίησε και άρχισε να την ψάχνει. Στην αρχή νόμισε ότι πρόκειται περί πλάκας αλλά όταν άρχισε να ρωτάει ποιός είναι και δεν πήρε απάντηση προσπάθησε να γυρίσει και ο άγνωστος πήγε να της κλείσει το στόμα και να την τραβήξει τελείως μέσα στο κλιμακοστάσιο. Αμύνθηκε όσο μπορούσε και κατάφερε να πέσει μαζί του στο πεζοδρόμιο αλλά εκείνος δεν έλεγε να την αφήσει και συνέχιζε να την ψάχνει...να βρει τι;;;;; Ούτε τσάντα, ούτε πορτοφόλι είχε μαζί της-ούτε καν ζακέτα με τσέπες.
Ολα τα μαγαζιά ήταν ακόμα ανοιχτά και οι μαγαζότορες από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς καθόταν στο πεζοδρόμιο, αλλά τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα τους έκρυβαν την θέα προς την πόρτα του σπιτιού. Κατά καλή της τύχη πέρασε μιά νέα κυρία που βλέποντας την μαμά μου πεσμένη και τον μαντράχαλο να την τραβοκοπάει επενέβηκε και ο τύπος την παράτησε και το έβαλε στα πόδια.
Ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα εκτός από μερικά πονεμένα κόκκαλα και μελανιές από το πέσιμο και φυσικά την λαχτάρα που πήρε και που θα την ακολουθεί για μιά ολόκληρη ζωή και θα την κάνει να κοιτάει καχύποπτα όποιον την πλησιάζει από πίσω...και μιλάω εκ πείρας πιστέψτε με.
Πριν από 23 χρόνια, όταν είμουνα 20 χρονών, ακριβώς έξω από το σπίτι μου πάλι κι ενώ προσπαθούσα να βάλω το κλειδί στην πόρτα, μου όρμηξε κάποιος από πίσω, με άρπαξε από τα χέρια και προσπάθησε να με τραβήξει στην απέναντι οικοδομή (φαντάζομαι) αλλά άρχισα να ουρλιάζω και τόβαλε στα πόδια. Η ώρα ήτανε δέκα και μισή το βράδυ και καλοκαίρι, η γειτόνισσα από δίπλα καθότανε ακόμα στην αυλή αλλά παρόλο που ακόμα και οι γονείς μου άκουσαν τις κραυγές μου στον δεύτερο όροφο, αυτή λέει δεν άκουσε τίποτα...ο Θεός και η ψυχή της αν λέει αλήθεια...
Ευτυχώς που και στις δύο περιπτώσεις οι τύποι ήταν θρασύδειλοι και το έβαλαν στα πόδια γιατί ούτε θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ένας από τους δύο τραβούσε μαχαίρι ή αν η μαμά μου με το πέσιμο χτυπούσε στο κεφάλι ή....ή...ή...
Η ουσία είναι ότι από τότε είμαι υπερπροσεκτική με αγνώστους, δεν βγαίνω ποτέ μόνη μου όταν σκοτεινιάσει -και φανταστείτε ότι τον χειμώνα είναι στις τέσσερεις το μεσημέρι νύχτα- και ας μην μιλήσω για το πόσο τρομάζω όταν κάποιος με αγκαλιάζει ξαφνικά από πίσω, ακόμα κι όταν είμαι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι... Κάποιος φίλος τόλμησε πριν από τρία χρόνια να με αγκαλιάσει από πίσω στον δρόμο και μέρα μεσημέρι μάλιστα και γύρισα ουρλιάζοντας και τον κλώτσησα στην...οικογένεια! Επαθε πλάκα με την αντίδρασή μου αλλά όταν του εξήγησα το κατάλαβε παρόλο που κόντεψα να τον αφήσω σακάτη!
Και για να βγάλουμε ακόμα καλύτερα τα συμπεράσματά μας έχω μιά ακόμα ιστορία, με όχι ευχάριστη κατάληξη, που συνέβη στο Μόναχο πριν από μερικές μέρες και έχει ταράξει την κοινή γνώμη:
Ενας πενηντάχρονος μέσα σε ένα τρένο μπαίνει ανάμεσα σε δύο δεκαεπτάχρονους νεαρούς που προσπάθησαν να ληστέψουν δύο παιδιά 13 κ 15 για να τα βοηθήσει. Στον επόμενο σταθμό οι δράστες κατέβηκαν μαζί του και αφού τον έριξαν κάτω τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου... Γύρω του καμιά δεκαπενταριά επιβάτες εν αναμονή του τρένου, αλλά κανένας τους δεν έδειξε το ίδιο κουράγιο και ανθρωπιά μ΄αυτόν τον ίδιο όταν βοηθούσε τα παιδιά και προτίμησαν να μείνουν άπραγοι θεατές...
Βέβαια λένε, ότι ορισμένοι φώναξαν στους δράστες να σταματήσουν και κάλεσαν την αστυνομία...αλλά με τα λόγια δεν σώζονται ζωές.
Τώρα θα δικαστούν κι αυτοί (όσοι αναγνωριστούν) για εγκατάλειψη θύματος, αλλά για μένα δεν είναι τίποτα άλλο από συνεργοί σε φόνο....
Οι θύτες συνελήφθησαν αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: Δεν μπορούν να δικαστούν ακόμα σαν ενήλικοι... Κάποιος πολιτικός (άσχετο ποιός) ζήτησε πιό αυστηρά μέτρα κατά των ανηλίκων σε τέτοιες περιπτώσεις και κόντεψαν να πέσουν να τον φάνε...σχεδόν Ναζί τον αποκάλεσαν!
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος δίνει την ζωή του ή τραυματίζεται για να σώσει κάποιον άλλο ενώ οι περαστικοί κάνουν απλώς χάζι...
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιά γυναίκα 72 χρονών πέφτει θύμα επίθεσης στο ίδιο της το σπίτι...
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιά νέα κοπέλα δεν θα έχει τόση τύχη όσο εγώ και θα πέσει θύμα βιασμού...
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι θύτες θα μείνουν ατιμώρητοι ή θα την γλυτώσουν με μιά ποινή του κώλου...
Ελπίζω όμως ότι δεν θα είναι και η τελευταία φορά που κάποιος δείχνει κουράγιο και αυτοθυσία προσπαθώντας να προστέψει τον συνάνθρωπο, γιατί ίσως την επόμενη φορά αυτός ο συνάνθρωπος να είναι τα δικά μου παιδιά....
Τα συμπεράσματα δικά σας...
Γιατί πως αλλιώς μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου όταν σου επιτίθενται σχεδόν μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και μάλιστα στις οκτώμισυ το απόγευμα, όπως έγινε με την μαμά μου προχθές;
Γύριζε στο σπίτι, μετά από επίσκεψη σε μιά φίλη της που μένει μισό τεράγωνο πιό μακρυά και την ώρα που άνοιξε την πόρτα στο μικρό κλιμακοστάσιο του σπιτιού και πριν προλάβει να ανάψει το φως, την άρπαξε κάποιος από πίσω την ακινητοποίησε και άρχισε να την ψάχνει. Στην αρχή νόμισε ότι πρόκειται περί πλάκας αλλά όταν άρχισε να ρωτάει ποιός είναι και δεν πήρε απάντηση προσπάθησε να γυρίσει και ο άγνωστος πήγε να της κλείσει το στόμα και να την τραβήξει τελείως μέσα στο κλιμακοστάσιο. Αμύνθηκε όσο μπορούσε και κατάφερε να πέσει μαζί του στο πεζοδρόμιο αλλά εκείνος δεν έλεγε να την αφήσει και συνέχιζε να την ψάχνει...να βρει τι;;;;; Ούτε τσάντα, ούτε πορτοφόλι είχε μαζί της-ούτε καν ζακέτα με τσέπες.
Ολα τα μαγαζιά ήταν ακόμα ανοιχτά και οι μαγαζότορες από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς καθόταν στο πεζοδρόμιο, αλλά τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα τους έκρυβαν την θέα προς την πόρτα του σπιτιού. Κατά καλή της τύχη πέρασε μιά νέα κυρία που βλέποντας την μαμά μου πεσμένη και τον μαντράχαλο να την τραβοκοπάει επενέβηκε και ο τύπος την παράτησε και το έβαλε στα πόδια.
Ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα εκτός από μερικά πονεμένα κόκκαλα και μελανιές από το πέσιμο και φυσικά την λαχτάρα που πήρε και που θα την ακολουθεί για μιά ολόκληρη ζωή και θα την κάνει να κοιτάει καχύποπτα όποιον την πλησιάζει από πίσω...και μιλάω εκ πείρας πιστέψτε με.
Πριν από 23 χρόνια, όταν είμουνα 20 χρονών, ακριβώς έξω από το σπίτι μου πάλι κι ενώ προσπαθούσα να βάλω το κλειδί στην πόρτα, μου όρμηξε κάποιος από πίσω, με άρπαξε από τα χέρια και προσπάθησε να με τραβήξει στην απέναντι οικοδομή (φαντάζομαι) αλλά άρχισα να ουρλιάζω και τόβαλε στα πόδια. Η ώρα ήτανε δέκα και μισή το βράδυ και καλοκαίρι, η γειτόνισσα από δίπλα καθότανε ακόμα στην αυλή αλλά παρόλο που ακόμα και οι γονείς μου άκουσαν τις κραυγές μου στον δεύτερο όροφο, αυτή λέει δεν άκουσε τίποτα...ο Θεός και η ψυχή της αν λέει αλήθεια...
Ευτυχώς που και στις δύο περιπτώσεις οι τύποι ήταν θρασύδειλοι και το έβαλαν στα πόδια γιατί ούτε θέλω να σκέφτομαι τι θα γινόταν αν ένας από τους δύο τραβούσε μαχαίρι ή αν η μαμά μου με το πέσιμο χτυπούσε στο κεφάλι ή....ή...ή...
Η ουσία είναι ότι από τότε είμαι υπερπροσεκτική με αγνώστους, δεν βγαίνω ποτέ μόνη μου όταν σκοτεινιάσει -και φανταστείτε ότι τον χειμώνα είναι στις τέσσερεις το μεσημέρι νύχτα- και ας μην μιλήσω για το πόσο τρομάζω όταν κάποιος με αγκαλιάζει ξαφνικά από πίσω, ακόμα κι όταν είμαι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι... Κάποιος φίλος τόλμησε πριν από τρία χρόνια να με αγκαλιάσει από πίσω στον δρόμο και μέρα μεσημέρι μάλιστα και γύρισα ουρλιάζοντας και τον κλώτσησα στην...οικογένεια! Επαθε πλάκα με την αντίδρασή μου αλλά όταν του εξήγησα το κατάλαβε παρόλο που κόντεψα να τον αφήσω σακάτη!
Και για να βγάλουμε ακόμα καλύτερα τα συμπεράσματά μας έχω μιά ακόμα ιστορία, με όχι ευχάριστη κατάληξη, που συνέβη στο Μόναχο πριν από μερικές μέρες και έχει ταράξει την κοινή γνώμη:
Ενας πενηντάχρονος μέσα σε ένα τρένο μπαίνει ανάμεσα σε δύο δεκαεπτάχρονους νεαρούς που προσπάθησαν να ληστέψουν δύο παιδιά 13 κ 15 για να τα βοηθήσει. Στον επόμενο σταθμό οι δράστες κατέβηκαν μαζί του και αφού τον έριξαν κάτω τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου... Γύρω του καμιά δεκαπενταριά επιβάτες εν αναμονή του τρένου, αλλά κανένας τους δεν έδειξε το ίδιο κουράγιο και ανθρωπιά μ΄αυτόν τον ίδιο όταν βοηθούσε τα παιδιά και προτίμησαν να μείνουν άπραγοι θεατές...
Βέβαια λένε, ότι ορισμένοι φώναξαν στους δράστες να σταματήσουν και κάλεσαν την αστυνομία...αλλά με τα λόγια δεν σώζονται ζωές.
Τώρα θα δικαστούν κι αυτοί (όσοι αναγνωριστούν) για εγκατάλειψη θύματος, αλλά για μένα δεν είναι τίποτα άλλο από συνεργοί σε φόνο....
Οι θύτες συνελήφθησαν αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: Δεν μπορούν να δικαστούν ακόμα σαν ενήλικοι... Κάποιος πολιτικός (άσχετο ποιός) ζήτησε πιό αυστηρά μέτρα κατά των ανηλίκων σε τέτοιες περιπτώσεις και κόντεψαν να πέσουν να τον φάνε...σχεδόν Ναζί τον αποκάλεσαν!
Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος δίνει την ζωή του ή τραυματίζεται για να σώσει κάποιον άλλο ενώ οι περαστικοί κάνουν απλώς χάζι...
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιά γυναίκα 72 χρονών πέφτει θύμα επίθεσης στο ίδιο της το σπίτι...
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιά νέα κοπέλα δεν θα έχει τόση τύχη όσο εγώ και θα πέσει θύμα βιασμού...
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι θύτες θα μείνουν ατιμώρητοι ή θα την γλυτώσουν με μιά ποινή του κώλου...
Ελπίζω όμως ότι δεν θα είναι και η τελευταία φορά που κάποιος δείχνει κουράγιο και αυτοθυσία προσπαθώντας να προστέψει τον συνάνθρωπο, γιατί ίσως την επόμενη φορά αυτός ο συνάνθρωπος να είναι τα δικά μου παιδιά....
Τα συμπεράσματα δικά σας...
20/09/2009
Η Μικρή Βενετία των Ξινών Αγγουριών...
Μιά φορά κι έναν καιρό ξεκίνησε το Μπορμποτσαλάκι μας για μιά μικρή περιπέτεια στο δάσος των ξινών αγγουριών. Με τον κύριο Μπορμπότσαλο και την 12μελή παλιοπαρέα πήραν μιά Παρασκευή νωρίς το πρωί τον δρόμο προς την άλλοτε Ανατολική Γερμανία, με προορισμό το χωριό Lehde στο πασίγνωστο για την παραγωγή ξινών αγγουριών Spreewald.
Τα χωριά αυτής της περιοχής είναι χτισμένα ανάμεσα στα κανάλια του ποταμού Spree και σε η κυκλοφορία είναι δυνατή μόνο με κανό, εξ ου και η χαϊδευτική του ονομασία "Μικρή Βενετία"! Ακόμα και η αποκομιδή των σκουπιδιών και η διανομή του ταχυδρομείου γίνονται με κανό!
Ο δρόμος μας ήταν μακρύς,περίπου 6 ώρες κράτησε η διαδρομή γιατί κάθε τρεις και λίγο το καραβάνι των αυτοκινήτων έπρεπε να κάνει στάση για να ικανοποιήσουν οι αθεράπευτοι καπνιστές την λαχτάρα τους για ένα τσιγαράκι (χεχε, την λατρεύω αυτή την παρέα) !
Ο ήλιος έλαμπε όταν φτάσαμε στον προορισμό μας και ανεβήκαμε στα δωνάτια της μικρής πανσιόν που θα μας φιλοξενούσε το Σαβατοκύριακο, για να φρεσκαριστούμε λίγο και ριχτούμε με τα μούτρα στην περιπέτεια.
Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας, πήραμε τον (ποδαρό)δρομο για την πόλη Lübbenau, στην οποία μας περίμενε ο προσωπικός μας γονδολιέρης για μιά τετράωρη βαρκαδο - περιήγηση, συμπεριλαμβανομένου βραδυνού γεύματος, στα πανέμορφα κανάλια του ποταμού.
Περιμένοντας τον βαρκάρη, χαζεύαμε την πλάτεια - λιμάνι με τα καφέ της και τα περίπτερα που πουλούσαν (τι άλλο) ξινά αγγουράκια και άλλα παραδοσιακά προϊόντα.
Την άλλη μέρα κατεβήκαμε πάλι στο Lübbenau όπου μας περιμένε η προσωπική μας ξεναγός που μας έδειξε τις ομορφότερες γωνιές της παλιάς πόλης και μας διηγήθηκε την ιστορία της και την ιστορία του ιδρυτή και ευεργέτη της κόμη Rochus zu Lynar, οι απόγονοι του οποίου ζούνε ακόμα εκεί.
Μύθος της πόλης: Τα μικρά ξωτικά του δάσους που βγαίνουν το βράδυ όταν οι κάτοικοι κοιμούνται και αποτελειώνουν τις δουλειές που έμειναν μισές...
Τα αγάλματα σχεδιάστηκαν από τους μαθητές της πόλης!
Παρόλο που το Lübbenau έχει μόνο 17.000 κατοίκους και το Lehde περίπου 185 (!) η ιστορία και η παράδοσή τους χάνεται στα βάθη των αιώνων και είναι το ίδιο μαγευτική όπως τα μέρη αυτά.
Ενθουσιασμένοι και με ανάλαφρη διάθεση εγκαταλείψαμε το χωριό την Κυριακή νωρίς το πρωί, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαμε αποφασίσει τελείως αυθόρμητα να κάνουμε μιά στάση και στο Βερολίνο που ήταν μόνο μιά ώρα δρόμος.
Ο καιρός όμως μας τα χάλασε και ξεκινήσαμε με βροχή που όλο και δυνάμωνε. Ομως αλάνια σαν εμάς δεν κολώνουν και έτσι δεν αλλάξαμε την απόφασή μας.
Λόγω της δυνατής βροχής, αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρω της πόλης με ένα από τα πολλά λεωφορεία ξενάγησης που υπάρχουν γι αυτόν τον σκοπό.
Η ομορφιά, η κουλτούρα και η ιστορία της πόλης με συνάρπασαν τόσο που έβαλα τον σύζυγο να μου υποσχεθεί πως την ερχόμενη άνοιξη θα ξαναέρθουμε για μερικές μέρες!
Ομως δεν γινόταν να φύγω εάν δεν περνούσα κάτω από την επιβλητική Brandenburger Tor....
Τα χωριά αυτής της περιοχής είναι χτισμένα ανάμεσα στα κανάλια του ποταμού Spree και σε η κυκλοφορία είναι δυνατή μόνο με κανό, εξ ου και η χαϊδευτική του ονομασία "Μικρή Βενετία"! Ακόμα και η αποκομιδή των σκουπιδιών και η διανομή του ταχυδρομείου γίνονται με κανό!
Ο δρόμος μας ήταν μακρύς,περίπου 6 ώρες κράτησε η διαδρομή γιατί κάθε τρεις και λίγο το καραβάνι των αυτοκινήτων έπρεπε να κάνει στάση για να ικανοποιήσουν οι αθεράπευτοι καπνιστές την λαχτάρα τους για ένα τσιγαράκι (χεχε, την λατρεύω αυτή την παρέα) !
Ο ήλιος έλαμπε όταν φτάσαμε στον προορισμό μας και ανεβήκαμε στα δωνάτια της μικρής πανσιόν που θα μας φιλοξενούσε το Σαβατοκύριακο, για να φρεσκαριστούμε λίγο και ριχτούμε με τα μούτρα στην περιπέτεια.
Το κατάλυμα του Μπορμποτσαλοζεύγους που δημιουργήσε τις ζήλειες των υπόλοιπων της παρέας γιατί ήταν το μεγαλύτερο από όλα, χεχεχε!
Μετά από το παραδοσιακό πουδράρισμα της μύτης, απολαύσαμε το καφεδάκι μας στην πανέμορφη βεράντα της πανσιόν.
Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας, πήραμε τον (ποδαρό)δρομο για την πόλη Lübbenau, στην οποία μας περίμενε ο προσωπικός μας γονδολιέρης για μιά τετράωρη βαρκαδο - περιήγηση, συμπεριλαμβανομένου βραδυνού γεύματος, στα πανέμορφα κανάλια του ποταμού.
Περιμένοντας τον βαρκάρη, χαζεύαμε την πλάτεια - λιμάνι με τα καφέ της και τα περίπτερα που πουλούσαν (τι άλλο) ξινά αγγουράκια και άλλα παραδοσιακά προϊόντα.
Τα κανό - γόνδολες σε επιφυλακή και επιτέλους έφτασε και η δική μας ώρα να επιβιβαστούμε
Αφού βεβαιωθήκαμε ότι ειχαμε αρκετές προμήθειες για να μην...πεινάσουμε στον δρόμο...ανοίξαμε...κουπιά!
Ο καιρός ήταν ονειρεμένα ζεστός, ο βαρκάρης μας πολύ πλακατζής, το τοπίο απερίγραπτο...
Περάσαμε κάτω από γέφυρες των στεναγμών που ενώνουν τις υδρόβιες γειτονιές
Είδαμε παραμυθένια παλάτια ...
...άγρια θηρία
...και τα κρησφύγετά τους...
...μαγεμένες άμαξες...
και ναυάγια...
...και κάποια στιγμή φτάσαμε στο εστιατόριο για το βραδυνό τσιμπούσι....
Την άλλη μέρα κατεβήκαμε πάλι στο Lübbenau όπου μας περιμένε η προσωπική μας ξεναγός που μας έδειξε τις ομορφότερες γωνιές της παλιάς πόλης και μας διηγήθηκε την ιστορία της και την ιστορία του ιδρυτή και ευεργέτη της κόμη Rochus zu Lynar, οι απόγονοι του οποίου ζούνε ακόμα εκεί.
Ο κόμης αυτοπροσώπος...
Το κάστρο του κόμη που λειτουργεί σήμερα σαν ξενοδοχείο κι εστιατόριο
Μέσα στο πράσινο και στα πανέμορφα λουλούδια και ο κήπος του κάστρου
Στα δρομάκια της πόλης...
Ο Δον Κιχώτης απουσίαζε...
Μύθος της πόλης: Τα μικρά ξωτικά του δάσους που βγαίνουν το βράδυ όταν οι κάτοικοι κοιμούνται και αποτελειώνουν τις δουλειές που έμειναν μισές...
Τα αγάλματα σχεδιάστηκαν από τους μαθητές της πόλης!
Παρόλο που το Lübbenau έχει μόνο 17.000 κατοίκους και το Lehde περίπου 185 (!) η ιστορία και η παράδοσή τους χάνεται στα βάθη των αιώνων και είναι το ίδιο μαγευτική όπως τα μέρη αυτά.
Ενθουσιασμένοι και με ανάλαφρη διάθεση εγκαταλείψαμε το χωριό την Κυριακή νωρίς το πρωί, αφού το προηγούμενο βράδυ είχαμε αποφασίσει τελείως αυθόρμητα να κάνουμε μιά στάση και στο Βερολίνο που ήταν μόνο μιά ώρα δρόμος.
Ο καιρός όμως μας τα χάλασε και ξεκινήσαμε με βροχή που όλο και δυνάμωνε. Ομως αλάνια σαν εμάς δεν κολώνουν και έτσι δεν αλλάξαμε την απόφασή μας.
Λόγω της δυνατής βροχής, αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρω της πόλης με ένα από τα πολλά λεωφορεία ξενάγησης που υπάρχουν γι αυτόν τον σκοπό.
Λοιπόν, ξέρετε τι θα πει κεραυνοβόλος έρωτας;;;;;;;;;
Σε κάθε στροφή του λεωφορείου, σε κάθε λέξη του ξεναγού, σε κάθε πάρκο, μουσείο, κτίριο....ήθελα να πηδήξω έξω και ν΄αρχίσω να τρέχω για να κρυφτώ για να μην με βρει ο δρόμος της επιστροφής!!!Η ομορφιά, η κουλτούρα και η ιστορία της πόλης με συνάρπασαν τόσο που έβαλα τον σύζυγο να μου υποσχεθεί πως την ερχόμενη άνοιξη θα ξαναέρθουμε για μερικές μέρες!
Ομως δεν γινόταν να φύγω εάν δεν περνούσα κάτω από την επιβλητική Brandenburger Tor....
Η πορεία μετά βροχής και κρύου προς την πύλη...
Η θέα που μου έκοψε την ανάσα....
...και η εκπλήρωση του τάματος να περάσω από κάτω...
Στην πλατεία μοίραζαν αυθεντικές σφραγίδες διαβατηρίου και βίζες για το άλλοτε Ανατολικό Βερολίνο...
...εκαναν ομαδική γιόγκα και μόλις άρχιζε να βρέχει άνοιγαν ασορτί ομπρελίτσες...
Στην πλατεία μοίραζαν αυθεντικές σφραγίδες διαβατηρίου και βίζες για το άλλοτε Ανατολικό Βερολίνο...
Βερολίνο, περίμενέ με....επανέρχομαι δριμύτερη!!!!
Την Κυριακή το βράδυ γυρίσαμε στα πάτρια εδάφη και μέχρι και σήμερα, δεκαπέντε μέρες μετά, κουβαλάω μέσα μου την απίστευτη ομορφιά και την γαλήνη που έφερα μαζί μου απο το Spreewald και την μικρή του Βενετία!
ΥΓ1. Τα ξωτικά του δάσους μάγεψαν και την φωτογραφική μου μηχανή και η ημερομηνία στις φωτογραφίες βγήκε λάθος....
ΥΓ2. Το ΥΓ1 είναι απλή δικαιολογία για να καλύψω την ανικανότητά μου να ρυθμίσω σωστά την φωτογραφική μηχανή.... Φιλιά!!!!!!
19/09/2009
Ευχαριστώ.....
Καιρός να παραλάβω κι εγώ τα βραβεία μου λοιπόν! Ενα μεγάλο συγνώμη που άργησα τόσο πολύ να ανταποκριθώ αλλά κυρίως τεχνικοί λόγοι με εμπόδισαν να το κάνω νωρίτερα.
Ευχαριστώ πάααααααααρα πολύ τον γλυκό μου Μουσικούλη για το βραβείο Νο 1 !!!!!
Ευχαριστώ πάααααααααρα πολύ τον γλυκό μου Μουσικούλη για το βραβείο Νο 1 !!!!!
♥♥♥I Love your blog too!!! ♥♥♥♥
♥♥♥ You are soooooo lovely too!!! ♥♥♥
Τώρα πρέπει με την σειρά μου να δώσω τα παραπάνω βραβεία σε ορισμένους από εσάς...αλλά έχω ένα πρόβλημα...Κάθε φορά που το κάνω αισθάνομαι άσχημα γιατί νοιώθω ότι ξεχωρίζω ορισμένους από σας και αφήνω τους υπόλοιπους στο περιθώριο.
Στο πρώτο μου βραβείο δε, που έπαιξα με τους κανονισμούς, δεν μπορούσα να κοιμηθω το βράδυ από την σκέψη ότι ίσως παρεξηγηθούν ορισμένοι και νομίζουν ότι τους ξέχασα!
Προκριμένου λοιπόν να ταράζεται κάθε φορά η ψυχική μου υγεία και να κλονίζεται το νευρικό μου σύστημα με το ποιός θα πάρει και ποιός όχι, για τα παραπάνω και για όλα τα υπόλοιπα βραβεία που θα έρθουν (αισιοδοξία η δικιά σου λέμε!) ισχύει το εξής:
Το βραβείο το παίρνουν από μένα όλοι όσοι με επισκεφτούν, είτε αφήνοντας σχόλιο είτε όχι!
Σας αγαπώ όλους και μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιους! Φιλιά!!!!
10/09/2009
Παραϊατρικές ιστορίες γι΄ αγρίους
Προσοχή! Ακολουθεί ποστ με θέμα ευαίσθητα γυναικείο! Οι άντρες παρακαλώ να εκφραστούν συμμαζεμένα γιατί βρίσκομαι μάλλον σε προ-κλιμακτηριακή φάση...
Εχετε ποτέ σκεφτεί ποιά είναι η πιό πολύπλοκη και νόμιμα παράνομη εξωσυζυγική σχέση στην ζωή μιάς παντρεμένης γυναίκας; Ποιός είναι εκείνος ο τρίτος άντρας που επιτρέπεται κανονικά και με τον νόμο να την αγγίζει εκεί που μόνο ο σύζυγος έχει πρόσβαση, αλλά χωρίς να ξεσηκώνει τις διαμαρτυρίες αυτού και χωρίς σκηνές ζήλειας;
Για όσους και όσες δεν κατάλαβαν ακόμα, μιλάω για την σχέση της γυναίκας με τον γυναικολόγο της.
Εμένα ο άντρας μου έχει ψύχωση μ΄αυτόν τον γιατρό. Με σπρώχνει κυριολεκτικά καμμιά φορά στην αγκαλιά του! Εγώ προσπαθώ να αναβάλω όλο και περισσότερο τα ραντεβού μου για τις προφυλακτικές εξετάσεις, αλλά εκείνος επιμένει. Αναρωτιέσαι μήπως γλυκέ μου, πως αισθάνομαι όταν πρόκειται να υποστώ αυτήν την αναγκαία αλλά και τόσο...πως να την πω τώρα...τόσο αδιάκριτη ματιά -και όχι μόνο- στον "εσωτερικό" μου κόσμο; Κι εσύ ο ίδιος ακόμα, πως την αντέχεις αυτή την σκέψη;
Αν τολμήσει κανένας να μου βάλει χέρι τον πήρε και τον σήκωσε κι εκεί που πρέπει να σηκώσω οικειοθελώς το πόδι δηλαδή δεν τρέχει τίποτα;;;;;;
Είναι γιατρός μου λέει, δεν σε βλέπει σαν γυναίκα...να παρεξηγηθώ τώρα ή να το αφήσω για αργότερα; Εχει συνηθήσει λέει, τόσα ******* που βλέπει κάθε μέρα...ε και; και οι πρώην γκόμενοι μου είχαν δει πολλά ******* αλλά κάθε φορά που αναφέρομαι σ΄αυτούς γυαλίζει το μάτι σου μωρό μου....
Και τα διάφορα ιατρικά εργαλεία αυτού του τομέα που τα βάζεις...Δηλαδή ξέρουμε που τα βάζει αλλά, άστο να πάει στα κομμάτια...Εκείνα τα μπαταριοκίνητα "εργαλεία" από τις "επιμορφωτικές" ταινίες, τα ξέρεις; Καμμία σχέση! Τουλάχιστον εκείνα σε κάνουν να νοιώθεις όμορφα -λένε οι οδηγίες χρήσεως καλέ, εγώ που να το ξέρω η κακομοίρα...
Τώρα θα μου πεις, για εξέταση πάς στον γυναικολόγο, όχι για ευχαρίστηση. Κλείνεις τα μάτια ή κοιτάς το ταβάνι και προσπαθείς να μην σκέφτεσαι το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή εκεί που δεν μου επιτρέπει η λογοκρισία να πω... Και πάνω απ΄όλα κατεβάζεις και τον γενικό για να μην αισθάνεσαι κιόλας... Εγώ πάντως δεν χρειάζεται να κατεβάσω τον γενικό γιατί μου καίγεται αμέσως η ασφάλεια και θέλω να το βάλω στα πόδια παρά να τα βάλω στην συγκεκριμένη καρέκλα...
Ευτυχώς που στο ραντεβού που είχα με τον συγκεκριμένο κύριο πριν από λίγες μέρες δεν χρειάστηκε να πάω, αν και πήρα την τρομάρα της ζωής μου μιλάμε. Παραλίγο να μου βγουν οι διακοπές από την μύτη όταν δεν μου ήρθαν οι τακτικότατες κατά τα άλλα "επισκέψεις".
Μάταια περίμενα την θεία από την Ρωσία, μέχρι που άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Βρε μπας και...
Σαν υπερήλικας τηνέητζερ κρύφτηκα στην τουαλέτα για να κάνω το τεστ αλλά αυτή την φορά δεν κρυβόμουνα από τους γονείς μου αλλά από τα παιδιά μου. Και μέχρι να περάσει εκείνο το ένα αιώνιο λεπτό που χρειάζεται, έπιασα τον εαυτό μου όχι να παρακαλάει να μην βγει η γραμμούλα και στα δύο τετραγωνάκια αλλά να σκέφτεται τι όνομα θα δώσουμε στο τρίτο μπορμποτσαλάκι και αν θα ήθελα αγόρι ή κορίτσι και που θα βάλω το κρεβατάκι...είναι απίστευτο πόσα σου περνάνε από το μυαλό μέσα σε ένα μόνο λεπτό. Δεν ξέρω αν ήταν εγκεφαλικό μπλοκάρισμα ή ενδόμυχη επιθυμία, αυτό που ξέρω είναι ότι μετά μου έριξα σφαλιάρα και φώναξα "σύνελθε ηλίθια" !
Ευτυχώς που βγήκε αρνητικό όμως γιατί άντε τώρα στα 43 να αγοράζεις πάνες για μωρά αντί για την ακράτεια - που λέει ο λόγος δηλαδή!
Ανάσανε και το μωρό μου που ανησυχούσε ότι θα χάσει για ακόμα μιά φορά την αποκλειστικότητα του...μητρικού στήθους! Τώρα άρχισε να κάνει σκέψεις μήπως άρχισα να μπαίνω ήδη στην κλιμακτήριο και τον ταράξω λέει με τα νεύρα μου και γενικώς την κλιμακτηριακή ψυχολογία. Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα; Οποτε θέλω εγώ θα μπω στην κλιμακτήριο, δεν θα σε ρωτήσω κιόλας! Ούτε στο σακί ούτε στο σακούλι χωράει αυτός ο άνθρωπος!
Μα περισσότερο ανάσανα εγώ που γλύτωσα την επίμαχη ιατρική εξέταση, για την ώρα δηλαδή....
Παρεμπιπτόντως μωρό μου, μήπως ήρθε για σένα η κατάλληλη στιγμή για εξέταση προστάτη; Μουαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!! Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!!!!
Εχετε ποτέ σκεφτεί ποιά είναι η πιό πολύπλοκη και νόμιμα παράνομη εξωσυζυγική σχέση στην ζωή μιάς παντρεμένης γυναίκας; Ποιός είναι εκείνος ο τρίτος άντρας που επιτρέπεται κανονικά και με τον νόμο να την αγγίζει εκεί που μόνο ο σύζυγος έχει πρόσβαση, αλλά χωρίς να ξεσηκώνει τις διαμαρτυρίες αυτού και χωρίς σκηνές ζήλειας;
Για όσους και όσες δεν κατάλαβαν ακόμα, μιλάω για την σχέση της γυναίκας με τον γυναικολόγο της.
Εμένα ο άντρας μου έχει ψύχωση μ΄αυτόν τον γιατρό. Με σπρώχνει κυριολεκτικά καμμιά φορά στην αγκαλιά του! Εγώ προσπαθώ να αναβάλω όλο και περισσότερο τα ραντεβού μου για τις προφυλακτικές εξετάσεις, αλλά εκείνος επιμένει. Αναρωτιέσαι μήπως γλυκέ μου, πως αισθάνομαι όταν πρόκειται να υποστώ αυτήν την αναγκαία αλλά και τόσο...πως να την πω τώρα...τόσο αδιάκριτη ματιά -και όχι μόνο- στον "εσωτερικό" μου κόσμο; Κι εσύ ο ίδιος ακόμα, πως την αντέχεις αυτή την σκέψη;
Αν τολμήσει κανένας να μου βάλει χέρι τον πήρε και τον σήκωσε κι εκεί που πρέπει να σηκώσω οικειοθελώς το πόδι δηλαδή δεν τρέχει τίποτα;;;;;;
Είναι γιατρός μου λέει, δεν σε βλέπει σαν γυναίκα...να παρεξηγηθώ τώρα ή να το αφήσω για αργότερα; Εχει συνηθήσει λέει, τόσα ******* που βλέπει κάθε μέρα...ε και; και οι πρώην γκόμενοι μου είχαν δει πολλά ******* αλλά κάθε φορά που αναφέρομαι σ΄αυτούς γυαλίζει το μάτι σου μωρό μου....
Και τα διάφορα ιατρικά εργαλεία αυτού του τομέα που τα βάζεις...Δηλαδή ξέρουμε που τα βάζει αλλά, άστο να πάει στα κομμάτια...Εκείνα τα μπαταριοκίνητα "εργαλεία" από τις "επιμορφωτικές" ταινίες, τα ξέρεις; Καμμία σχέση! Τουλάχιστον εκείνα σε κάνουν να νοιώθεις όμορφα -λένε οι οδηγίες χρήσεως καλέ, εγώ που να το ξέρω η κακομοίρα...
Τώρα θα μου πεις, για εξέταση πάς στον γυναικολόγο, όχι για ευχαρίστηση. Κλείνεις τα μάτια ή κοιτάς το ταβάνι και προσπαθείς να μην σκέφτεσαι το τι συμβαίνει αυτή την στιγμή εκεί που δεν μου επιτρέπει η λογοκρισία να πω... Και πάνω απ΄όλα κατεβάζεις και τον γενικό για να μην αισθάνεσαι κιόλας... Εγώ πάντως δεν χρειάζεται να κατεβάσω τον γενικό γιατί μου καίγεται αμέσως η ασφάλεια και θέλω να το βάλω στα πόδια παρά να τα βάλω στην συγκεκριμένη καρέκλα...
Ευτυχώς που στο ραντεβού που είχα με τον συγκεκριμένο κύριο πριν από λίγες μέρες δεν χρειάστηκε να πάω, αν και πήρα την τρομάρα της ζωής μου μιλάμε. Παραλίγο να μου βγουν οι διακοπές από την μύτη όταν δεν μου ήρθαν οι τακτικότατες κατά τα άλλα "επισκέψεις".
Μάταια περίμενα την θεία από την Ρωσία, μέχρι που άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Βρε μπας και...
Σαν υπερήλικας τηνέητζερ κρύφτηκα στην τουαλέτα για να κάνω το τεστ αλλά αυτή την φορά δεν κρυβόμουνα από τους γονείς μου αλλά από τα παιδιά μου. Και μέχρι να περάσει εκείνο το ένα αιώνιο λεπτό που χρειάζεται, έπιασα τον εαυτό μου όχι να παρακαλάει να μην βγει η γραμμούλα και στα δύο τετραγωνάκια αλλά να σκέφτεται τι όνομα θα δώσουμε στο τρίτο μπορμποτσαλάκι και αν θα ήθελα αγόρι ή κορίτσι και που θα βάλω το κρεβατάκι...είναι απίστευτο πόσα σου περνάνε από το μυαλό μέσα σε ένα μόνο λεπτό. Δεν ξέρω αν ήταν εγκεφαλικό μπλοκάρισμα ή ενδόμυχη επιθυμία, αυτό που ξέρω είναι ότι μετά μου έριξα σφαλιάρα και φώναξα "σύνελθε ηλίθια" !
Ευτυχώς που βγήκε αρνητικό όμως γιατί άντε τώρα στα 43 να αγοράζεις πάνες για μωρά αντί για την ακράτεια - που λέει ο λόγος δηλαδή!
Ανάσανε και το μωρό μου που ανησυχούσε ότι θα χάσει για ακόμα μιά φορά την αποκλειστικότητα του...μητρικού στήθους! Τώρα άρχισε να κάνει σκέψεις μήπως άρχισα να μπαίνω ήδη στην κλιμακτήριο και τον ταράξω λέει με τα νεύρα μου και γενικώς την κλιμακτηριακή ψυχολογία. Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα; Οποτε θέλω εγώ θα μπω στην κλιμακτήριο, δεν θα σε ρωτήσω κιόλας! Ούτε στο σακί ούτε στο σακούλι χωράει αυτός ο άνθρωπος!
Μα περισσότερο ανάσανα εγώ που γλύτωσα την επίμαχη ιατρική εξέταση, για την ώρα δηλαδή....
Παρεμπιπτόντως μωρό μου, μήπως ήρθε για σένα η κατάλληλη στιγμή για εξέταση προστάτη; Μουαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!! Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά!!!!
08/09/2009
Υπάρχουν άνθρωποι...
Για την Βάσω...
Υπάρχουν άνθρωποι που...
... η ζωή τους μοιάζει με σαπουνόφουσκα: απέξω πολύχρωμη κι από μέσα άδεια...
... έχουν αυτοκηρυχθεί βασιλιάδες και κάθονται σε ψηλό θρόνο κρίνοντας και κατακρίνοντας ...
... δεν γνωρίζουν τι θα πει αγάπη κι ας την έφεραν κάποτε στο κόσμο...
... φοβούνται να δουν την αλήθεια γιατί το ψέμα στο οποίο ζουν είναι πιό εύκολο να το αντέξουν...
... μιλάνε ψιθυριστά αλλά η ψυχή τους ουρλιάζει σπαραχτικά....
... δεν θέλουν να σωθούν κι ας κρατάνε στα χέρια τους το σωσίβιο...
... δεν μιλάνε μέσα από την καρδιά τους γιατί δεν ξέρουν την γλώσσα της...
Αλλά υπάρχουν κι άνθρωποι που...
... βλέπουν τον κόσμο με τα αληθινά του χρώματα....
... μπορεί να χαμηλώνουν κάποτε το κεφάλι αλλά δεν το χώνουν ποτέ μέσα στο χώμα...
... έμαθαν να αγαπάνε επειδή έζησαν μέσα στο μίσος και την κατάκριση...
... χτίζουν το παλάτι τους με μπετόν κι όχι με άμμο...
... η δύναμη της φωνής τους δείχνει την δύναμη του χαρακτήρα τους...
... έμαθαν να κολυμπάνε στα βαθιά....
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν η καρδιά τους ανθίζει...
...αισθάνονται σαν...
...και δεν αφήνουν κανέναν να τους κλέψει την στιγμή, τον έρωτα, την ευτυχία, ΤΗΝ ΖΩΗ....
Λένε πως όταν πεθαίνεις η ζωή σου περνάει από μπροστά σου σαν κινηματογραφική ταινία σε γρήγορη κίνηση...Σ΄αυτήν ταινία θέλω να είμαι εγώ ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος κι ο φανατικότερος θεατής ... κι ας μην γίνει ποτέ μπεστ-σέλερ...
PS : Wellcome to the club ; )))
02/09/2009
Απόηχοι...
Πρώτη μέρα των παιδιών στο σχολείο σήμερα και επίσης το σύνθημα για μένα ότι πρέπει να αρχίσω να προετοιμάζομαι για τον χειμώνα που αρχίζει ήδη τις τελευταίες μέρες να μας επισκέπτεται όλο και πιό συχνά. Απόλαυσα τις διακοπές μου στην πατρίδα όσο δεν περιγράφεται και φόρτωσα τόσο πολύ τις μπαταρίες μου με ηρεμία και καλή διάθεση που σχεδόν ανυπομονώ να πιάσουν τα κρύα και οι βροχές.Πάνω απ΄όλα η παντελής αποχή από τηλέφωνα, κομπιούτερ,τηλεόραση και σύλλογο με ανανέωσαν όσο δεν λέγεται και σε συνδυασμό με το απόλυτο Τίποτα που έκανα, με κάνουν να αισθάνομαι τόσο δυνατή και ξεκούραστη όσο δεν ήμουνα τα τελευταία χρόνια.
Την ήρεμη ανάσα της θάλασσας που έφερα μαζί μου, αποφάσισα να την κρατήσω μέσα μου όλον τον χειμώνα και να την χρησιμοποιήσω σαν όπλο εναντίον ανθρώπων (βλέπε χοντρός)και καταστάσεων που ήδη άρχισαν να με τριγυρίζουν και να προσπαθούν να με ρίξουν πάλι στον λάκο που είμουνα πριν φύγω.
Τις αποφάσεις μου όμως τις έχω πάρει και έχω αρχίσει ήδη να τις εφαρμόζω με επιτυχία. Βράχος ακλόνητος δεν μπορώ βέβαια να γίνω με μιάς,αλλά τουλάχιστον το προσπαθώ και με κάθε επιτυχία γίνομαι πιό αποφασιστική και σίγουρη για τον εαυτό μου.
Πριν κλείσω το κεφάλαιο "Καλοκαιρινές διακοπές" όμως σας χρωστάω μερικές φώτο ακόμα και τις αντιδράσεις στο τατουάζ μου.
Στην αγαπημένη μου μαμά το είπα πριν κατεβούμε Ελλάδα,διά τηλεφώνου:
ΕΓΩ: Μαμά, για να αποφύγουμε συζητήσεις και μουρμούρες όταν θα είμαι εκεί, πρέπει να σας πω κάτι για να το χωνέψετε μέχρι να έρθω...
ΜΑΜΑ: ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΥΟΣ;;;;;;!!!!!!!
ΕΓΩ: Μπα που να φας την γλώσσα σου χριστιανή μου!!!!! Ενα τατουάζ έκανα μόνο....
ΜΑΜΑ: Αααααααααα! Ε,καλά αυτό είναι δικιά σου υπόθεση...
ΜΠΑΜΠΑΣ (που είχε κι αυτός το αυτί του στο ακουστικό): Σώωωωωωωπα καλέ!Και τι έκανες;
ΕΓΩ : Τον Φοίνικα...
ΜΠΑΜΠΑΣ: Το πουλί του Παπαδόπουλου καλέ;;;;;; και ξέσπασε σε γέλια....
Πολύ προχωρήμενη μου βγήκε η μαμά μου γιατί για τον μπαμπά μου είμουνα σίγουρη. Ουδέν πρόβλημα λοιπόν με τους γονείς μου. Το πρόβλημα ήταν όμως στα πεθερικά μου και ειδικά στον πεθερό μου που δεν φτάνει το γεγονός ότι είναι παπάς, είναι και πολύ παλαιάς σχολής άνθρωπος.
Τις πρώτες μέρες στο εξοχικό τους φορούσα μπλουζάκια κοντομάνικα και όχι με τιράντα κι επειδή ο πεθερός μου δεν κατεβαίνει ποτέ στην παραλία δεν το πήρε χαμπάρι. Η πεθερούλα μου όμως το είδε μιά μέρα που πήγαμε μαζί για μπάνιο αλλά δεν μου είπε τίποτα. Την επόμενη μέρα που ο πεθερός ήταν στην εκκλησία, φόρεσα ένα τιραντέ μπλουζάκι και ρώτησα την πεθερούλα μου:
ΕΓΩ: Μαμά,λες να ενοχληθή ο μπαμπάς άμα φοράω τιραντέ; (είπαμε: πολύυυυυυυυυυ παλιάς σχολής)
ΠΕΘΕΡΟΥΛΑ: Το τιραντέ δεν τον τον ενοχλεί, αυτό όμως - δείχνοντας προς την πλάτη μου - σίγουρα δεν θα του αρέσει....
ΕΓΩ: Αυτό - δείχνοντας κι εγώ το ίδιο μέρος - είναι μιά δική μου υπόθεση στο δικό ΜΟΥ σώμα...
Τέρμα η συζήτηση από κείνη την ώρα και ο πεθερούλης μου δεν είπε κουβέντα για το όλο θέμα!
Ολοι οι υπόλοιποι συγγενείς και φίλοι έδειξαν ότι τους άρεσε και ειδικά οι γυναίκες έδειξαν καθαρά ότι θα το έκαναν ευχαρίστως εάν δεν σκέφτονταν τις αντιδράσεις των γύρω τους. Αν και όπως διαπίστωσα τα τατουάζ άρχισαν να παίρνουν τα επάνω τους και στην Ελλάδα, με κύριο αντιπρόσωπο το γυναικείο φύλλο.Περισσότερα τατουάζ είδα σε γυναίκες παρά σε άντρες...
Και μιά βουτιά τώρα στο Αιγαίο για να δροσιστούμε:
Τα παιδιά της αγαπημένης μου ξαδέλφης, ο Αντρέας και η δίχρονη Βασιλικούλα που την είδα για πρώτη φορά φέτος, μιάς που όταν ήρθε στον κόσμο εγώ δεν ήμουνα εκεί :(
Την ήρεμη ανάσα της θάλασσας που έφερα μαζί μου, αποφάσισα να την κρατήσω μέσα μου όλον τον χειμώνα και να την χρησιμοποιήσω σαν όπλο εναντίον ανθρώπων (βλέπε χοντρός)και καταστάσεων που ήδη άρχισαν να με τριγυρίζουν και να προσπαθούν να με ρίξουν πάλι στον λάκο που είμουνα πριν φύγω.
Τις αποφάσεις μου όμως τις έχω πάρει και έχω αρχίσει ήδη να τις εφαρμόζω με επιτυχία. Βράχος ακλόνητος δεν μπορώ βέβαια να γίνω με μιάς,αλλά τουλάχιστον το προσπαθώ και με κάθε επιτυχία γίνομαι πιό αποφασιστική και σίγουρη για τον εαυτό μου.
Πριν κλείσω το κεφάλαιο "Καλοκαιρινές διακοπές" όμως σας χρωστάω μερικές φώτο ακόμα και τις αντιδράσεις στο τατουάζ μου.
Στην αγαπημένη μου μαμά το είπα πριν κατεβούμε Ελλάδα,διά τηλεφώνου:
ΕΓΩ: Μαμά, για να αποφύγουμε συζητήσεις και μουρμούρες όταν θα είμαι εκεί, πρέπει να σας πω κάτι για να το χωνέψετε μέχρι να έρθω...
ΜΑΜΑ: ΕΙΣΑΙ ΕΓΚΥΟΣ;;;;;;!!!!!!!
ΕΓΩ: Μπα που να φας την γλώσσα σου χριστιανή μου!!!!! Ενα τατουάζ έκανα μόνο....
ΜΑΜΑ: Αααααααααα! Ε,καλά αυτό είναι δικιά σου υπόθεση...
ΜΠΑΜΠΑΣ (που είχε κι αυτός το αυτί του στο ακουστικό): Σώωωωωωωπα καλέ!Και τι έκανες;
ΕΓΩ : Τον Φοίνικα...
ΜΠΑΜΠΑΣ: Το πουλί του Παπαδόπουλου καλέ;;;;;; και ξέσπασε σε γέλια....
Πολύ προχωρήμενη μου βγήκε η μαμά μου γιατί για τον μπαμπά μου είμουνα σίγουρη. Ουδέν πρόβλημα λοιπόν με τους γονείς μου. Το πρόβλημα ήταν όμως στα πεθερικά μου και ειδικά στον πεθερό μου που δεν φτάνει το γεγονός ότι είναι παπάς, είναι και πολύ παλαιάς σχολής άνθρωπος.
Τις πρώτες μέρες στο εξοχικό τους φορούσα μπλουζάκια κοντομάνικα και όχι με τιράντα κι επειδή ο πεθερός μου δεν κατεβαίνει ποτέ στην παραλία δεν το πήρε χαμπάρι. Η πεθερούλα μου όμως το είδε μιά μέρα που πήγαμε μαζί για μπάνιο αλλά δεν μου είπε τίποτα. Την επόμενη μέρα που ο πεθερός ήταν στην εκκλησία, φόρεσα ένα τιραντέ μπλουζάκι και ρώτησα την πεθερούλα μου:
ΕΓΩ: Μαμά,λες να ενοχληθή ο μπαμπάς άμα φοράω τιραντέ; (είπαμε: πολύυυυυυυυυυ παλιάς σχολής)
ΠΕΘΕΡΟΥΛΑ: Το τιραντέ δεν τον τον ενοχλεί, αυτό όμως - δείχνοντας προς την πλάτη μου - σίγουρα δεν θα του αρέσει....
ΕΓΩ: Αυτό - δείχνοντας κι εγώ το ίδιο μέρος - είναι μιά δική μου υπόθεση στο δικό ΜΟΥ σώμα...
Τέρμα η συζήτηση από κείνη την ώρα και ο πεθερούλης μου δεν είπε κουβέντα για το όλο θέμα!
Ολοι οι υπόλοιποι συγγενείς και φίλοι έδειξαν ότι τους άρεσε και ειδικά οι γυναίκες έδειξαν καθαρά ότι θα το έκαναν ευχαρίστως εάν δεν σκέφτονταν τις αντιδράσεις των γύρω τους. Αν και όπως διαπίστωσα τα τατουάζ άρχισαν να παίρνουν τα επάνω τους και στην Ελλάδα, με κύριο αντιπρόσωπο το γυναικείο φύλλο.Περισσότερα τατουάζ είδα σε γυναίκες παρά σε άντρες...
Και μιά βουτιά τώρα στο Αιγαίο για να δροσιστούμε:
ΜΠΛΟΥΜΜΜΜΜΜ!
Αραλίκι κι άγιος ο Θεός!
Οι άντρες της ζωής μου!
...και το γνώστο μας φωτομοντέλο!
Είπαμε, η τεχνολογία δεν είναι αρκετή...
Ακόμα και τα ποδαράκια μας είναι ερωτευμένα!
* Η ημερομηνία στην μηχανή ήταν λάθος προγραμματισμένη!
Τα παιδιά της αγαπημένης μου ξαδέλφης, ο Αντρέας και η δίχρονη Βασιλικούλα που την είδα για πρώτη φορά φέτος, μιάς που όταν ήρθε στον κόσμο εγώ δεν ήμουνα εκεί :(
Γιαγιά και εγγονή εν δράση!
Ο δρόμος του γυρισμού: Ηλιοβασίλεμα στην Ηγουμενίτσα
Μελετώντας τον κατάλογο με τα πλοία
Η ηρεμία γραμμένη στα πρόσωπα όλων...
Περιμένοτας το πλοίο στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας
Το πλοίο του γυρισμού
Υπέροχες ήταν οι μέρες που πέρασαν...
...αλλά τώρα τέρμα τα αστεία κλαψ!
Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο!!!!
30/08/2009
Είμαι σταρρρρρρρρ΄ !
Είναι γεγονός ότι ένα από 45,998.098.989..... προτερήματά μου είναι η απέραντη εξυπνάδα μου (και αμέσως μετά έρχεται η μετριοφροσύνη μου αλλά τέτοιο βραβείο δεν βγήκε ακόμα...) και ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά την Αγγελικούλα που αν και ξανθιά (νομίζω) κατάλαβε αμέσως το τέρας της εξυπνάδας που κρύβεται μέσα μου!
Αυτόγραφα και συνεντεύξεις μετά συνεννοήσεως με τον agent μου που άμα τον βρείτε γράψτε μου ή γράψτε τον κανονικά κι αυτόν κι εμένα που όχι μόνο καλάμι κοντεύω να καβαλήσω αλλά την ιπτάμενη σκούπα του Χάρυ Πότερ!
Κι επειδή ένα ακόμα προτέρημά μου είναι η γενναιοδωρία μου δίνω το βραβείο με την σειρά μου στους πρώτους επτά που θα αφήσουν σχόλιο και που δεν έχουν τιμηθεί ήδη με το βραβείο.
Και τώρα μπορείτε να με χειροκροτήσετε με την ησυχία σας ενώ εγώ θα αποσύρομαι στα ιδιαίτερα διαμερισμάτα μου για να κρυφτώ από τους διάφορους παπαράτσι που μου την έχουν στημένη και να ξεκουραστώ γιατί όσο νάναι έχει την κούραση της η φήμη.... Αυλαία!
29/08/2009
Το μέγεθος δεν έχει σημασία...
Αντε τι να σας κάνω, είχατε δεν είχατε με φέρατε πίσω! Είναι πολύ γλυκειά η μπλογκόσφαιρα για να κρατηθώ μακριά της και άλλωστε...η ζωή συνεχίζεται. Και πρέπει να συνεχίζεται για να έρχονται κάθε χρόνο οι καλοκαιρινές διακοπές!
Το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον αδελφούλη μου!
Καμμιά φορά δεν παίζει ρόλο το μέγεθος και η αξία της φωτογραφικής μηχανής, αλλά το ταλέντο και οι ικανότητες του φωτογράφου. Μπορεί εσύ αδελφούλη μου να πατάς μιά φορά το κουμπί της μηχανής σου και να βγάζεις 40 πόζες στο δευτερόλεπτο αλλά η μαγκιά είναι να βγάλεις αυτές τις πόζες με μιά απλή ψηφιακή- και μάλιστα όχι τελευταίας τεχνολογίας- μηχανή!
Ασε, μην σπασεις την φωτογραφική σου μηχανή όπως είπες, ότι και να κάνεις δεν με φτάνεις :p
Αλλά το καλύτερο στις φωτογραφίες αυτές, είναι το κορίτσι μου, που μούλιασε να κρατάει το κεφάλι στο νερό μέχρι να τις πετύχουμε! Στο τέλος όμως τις άρεσαν τόσο πολύ, που συμφωνήσαμε να κάνουμε την πρώτη αφίσα!
Το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον αδελφούλη μου!
Καμμιά φορά δεν παίζει ρόλο το μέγεθος και η αξία της φωτογραφικής μηχανής, αλλά το ταλέντο και οι ικανότητες του φωτογράφου. Μπορεί εσύ αδελφούλη μου να πατάς μιά φορά το κουμπί της μηχανής σου και να βγάζεις 40 πόζες στο δευτερόλεπτο αλλά η μαγκιά είναι να βγάλεις αυτές τις πόζες με μιά απλή ψηφιακή- και μάλιστα όχι τελευταίας τεχνολογίας- μηχανή!
Ασε, μην σπασεις την φωτογραφική σου μηχανή όπως είπες, ότι και να κάνεις δεν με φτάνεις :p
Αλλά το καλύτερο στις φωτογραφίες αυτές, είναι το κορίτσι μου, που μούλιασε να κρατάει το κεφάλι στο νερό μέχρι να τις πετύχουμε! Στο τέλος όμως τις άρεσαν τόσο πολύ, που συμφωνήσαμε να κάνουμε την πρώτη αφίσα!
Μην με κοιτάς με μάτια βουρκωμέναααααα!!!
Αδελφούλη, σε λατρεύω!!!!!!!!
23/08/2009
Λίγο ακόμα...
Οχι, δεν γύρισα ακόμα από τις διακοπές μου...τουλάχιστον το μυαλό και η καρδιά μου είναι ακόμα εκεί...
Στο απέραντο γαλάζιο του ελληνικού Αιγαίου και στην λουσμένη από τον καλοκαιρινό ήλιο αγαπημένη παραλία μου...
Στις ζεστές καλοκαιριάτικες νύχτες με το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα ήρεμα νερά της θάλασσας...
Τριγυρισμένη από γονείς, αδέλφια, θείους, ξαδέλφια, ανίψια κι αγαπημένους φίλους...
Αφήστε με σας λέω...μην με ξυπνάτε ακόμα...αφήστε με να ονειρεύομαι για λίγο ακόμα ότι είμαι εκεί...κάντε μου το χατήρι...
Αλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και κάποτε θα με ξυπνήσει ταρακουνώντας με...αλλά μέχρι τότε αρνούμαι να προσγειωθώ εθελοντικά στο μαγγανοπήγαδό της...
Οχι, δεν γύρισα...είμαι ακόμα εκεί...
Στο απέραντο γαλάζιο του ελληνικού Αιγαίου και στην λουσμένη από τον καλοκαιρινό ήλιο αγαπημένη παραλία μου...
Στις ζεστές καλοκαιριάτικες νύχτες με το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα ήρεμα νερά της θάλασσας...
Τριγυρισμένη από γονείς, αδέλφια, θείους, ξαδέλφια, ανίψια κι αγαπημένους φίλους...
Αφήστε με σας λέω...μην με ξυπνάτε ακόμα...αφήστε με να ονειρεύομαι για λίγο ακόμα ότι είμαι εκεί...κάντε μου το χατήρι...
Αλλωστε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και κάποτε θα με ξυπνήσει ταρακουνώντας με...αλλά μέχρι τότε αρνούμαι να προσγειωθώ εθελοντικά στο μαγγανοπήγαδό της...
Οχι, δεν γύρισα...είμαι ακόμα εκεί...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
